"Adeline artık on altı yaşındaydı ve herkes ondan koparılıp bir vazoya konacak ve sadece çiçek vermek, sonra da çürümek için var olan bir yaz çiçeği gibi bahsediyordu. Özgürlük yerine bir aile kurma hayali olan ve kısa bir süre çiçek verip solmaya razı görünen Isabelle gibi.
Hayır; Adeline, Estele gibi ağaç olmaya karar vermişti. İlla kök salacaksa, budanmak yerine kendi haline bırakılmayı, tek başına durmayı ve açık gökyüzünün altında büyümesine izin verilmesini yeğlerdi. Bir başkasının şöminesinde yanmak için kesilen çalı çırpı olmaktan çok daha iyidi bu."