Günümüzde her şeyin reklamlar, medya ve görüntüler aracılığıyla gösterge endüstrisine dönüştüğünü görüyoruz. En marjinal, en sıradan veya en müstehcen şey bile estetikleşiyor, müzelik bir hal alıyor. Sistem, nesneler sistemi olarak gösterge değerinin ekonomisine göre işliyor.
Her şey estetik hale geliyor. Siyaset gösteriye dönüşmüş halde, cinsellik reklamcılık tarafından kullanılıyor, her tür etkinlik kültür olarak adlandırılan şeyin içinde estetik nitelik kazanıyor, her şeyi istila eden medyatik ve reklamcı göstergeleşme tarzıdır bu.