Arafel aslında dışarıdan gelen bir karanlık değil, insanlığın kendi gölgesidir.
İnsanlığın "konfor tutkusu, düşünmekten kaçışı, güçlü liderlere teslim olma eğilimi, bilinmeyenden korkması" bir noktada öyle büyür ki, insanlık kendi geleceğini tehdit eder. İşte Arafel o anın adıdır.
Bu yüzden Dune'da Arafel bana hep şu cümleyi hatırlatır: "En büyük felaket, insanların kötülüğe yenilmesi değil; güvenlik uğruna özgürlüklerinden vazgeçmeleridir."
Arafel: the cloud-darkness at the end of the universe. Dune Tanrı İmparatoruFrank Herbert