Mazi kabuk bağlamış bir yara gibi zaman zaman kanayacaktı elbette. Ama eskisi gibi canlarını yakmadığını göreceklerdi.
İnsan ne acılar çekiyor da yine de yaşıyor.
"Gün gelecek, bu işgal bitecek. Çok güvendiğiniz Yunan askerleri bir sabah geldikleri gibi gidecekler. Biz, Anadolu Rumları kalacağız geride. Yaptıklarımızla baş başa."
Her türlü kederin ağır yükü günlük hayatın karmaşası altında ezilir, değerini yitirir. En unutulmayacak gibi görünen acılar yaşama, ayakta kalma mücadelesinin potasında erir unutulur. İnsanoğlunun en iyi yaptığı şey unutmaktır. İşte şimdi de öyle yapıyorlardı.