Rumeysa Menekşe

İnsan dedigin yaşama en tutkun canlıdır. Ne yapar ne eder hayatta kalmanın bir yolunu bulur. Göçenler de bulacaklar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mazi kabuk bağlamış bir yara gibi zaman zaman kanayacaktı elbette. Ama eskisi gibi canlarını yakmadığını göreceklerdi. İnsan ne acılar çekiyor da yine de yaşıyor.
İnsanın her şey bittiğinde dönecek bir yerinin olması çok büyük bir şanstır. Bizim için dönecek bir yer yok. Bu gidişle kalacak yer de olmayacak."
"Gün gelecek, bu işgal bitecek. Çok güvendiğiniz Yunan askerleri bir sabah geldikleri gibi gidecekler. Biz, Anadolu Rumları kalacağız geride. Yaptıklarımızla baş başa."
Her türlü kederin ağır yükü günlük hayatın karmaşası altında ezilir, değerini yitirir. En unutulmayacak gibi görünen acılar yaşama, ayakta kalma mücadelesinin potasında erir unutulur. İnsanoğlunun en iyi yaptığı şey unutmaktır. İşte şimdi de öyle yapıyorlardı.