Rumeysa Menekşe
@violetflowerc
•Öğretmen
instagram.com/violetflowerc
312 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Zihnini Yeniden Yapılandır okurken altını çizmeden ilerleyemediğim kitaplardan biri oldu. Kişisel gelişim türünde birçok kitap benzer şeyleri tekrar ediyor gibi hissettirse de bu kitapta anlatılanlar daha farkındalık odaklı ve gerçekten insanın kendi düşünce sistemini sorgulamasını sağlayan bir yapıdaydı.
Kitap en çok, zihnimizde yıllardır fark etmeden oluşturduğumuz kalıpların hayatımızı nasıl etkilediğini göstermesiyle dikkatimi çekti. Bazen yaşadığımız olaylardan çok, o olaylara yüklediğimiz anlamların bizi yorduğunu fark ettiriyor. Özellikle düşünce biçimlerinin davranışlara, ilişkilerimize ve hatta kendimize bakışımıza nasıl yön verdiğini anlatan bölümler oldukça etkileyiciydi.
Volkan Erkan’ın dili sade ve anlaşılır olduğu için kitap çok akıcı ilerliyor. Karmaşık psikolojik kavramları bile yormadan anlatması bence kitabın en güçlü yanlarından biri. Okurken bazı sayfalarda kendimi sorguladım, bazı yerlerde ise “Gerçekten bunu ne kadar uzun zamandır yapıyorum?” diye düşündüm. Bu yönüyle sadece bilgi veren değil, aynı zamanda insanı kendi içine döndüren bir kitap olmuş.
En sevdiğim noktalardan biri de kitabın sadece “pozitif düşün” yaklaşımında kalmamasıydı. Daha çok insanın kendini tanıması, düşüncelerinin kaynağını fark etmesi ve zihinsel yüklerini anlaması üzerine yoğunlaşıyor. Bu yüzden okurken yapay bir motivasyon hissi yerine gerçek bir farkındalık hissi verdi bana.
Kendini anlamaya çalışan, düşünce kalıplarını sorgulamak isteyen ve zihinsel olarak biraz durup kendine bakma ihtiyacı hisseden herkesin şans vermesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı şeyler var ki, insan hiçbir zaman onlardan tam anlamıyla kaçamazdı. Gerçekten. Belki de bu yüzden, herkes geçmişi geride bırakmışken annem hâlâ o günlerde takılı kalmıştı.
Nuh’un Çocukları beni hem duygusal hem de düşünsel anlamda çok etkileyen kitaplardan biri oldu. Nazi işgali döneminde hayatta kalmaya çalışan küçük bir çocuğun gözünden anlatılan hikâye, savaşın acımasızlığını abartıya kaçmadan ama oldukça güçlü bir şekilde hissettiriyor. Eric-Emmanuel Schmitt’in sade dili sayesinde kitap çok akıcı ilerliyor fakat anlattıkları uzun süre insanın zihninden çıkmıyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri, böylesine karanlık bir dönemin içinde bile insanlık, merhamet ve umut duygusunun hissedilebilmesiydi. Joseph’in yaşadıkları sadece bir çocuğun hayatta kalma mücadelesi değil; aynı zamanda kimlik, inanç ve aidiyet üzerine de çok etkileyici bir yolculuk. Özellikle farklı dinler ve insanlar arasındaki yaklaşım biçimi beni çok düşündürdü. Yazar bunu didaktik olmadan, hikâyenin doğal akışı içinde vermeyi başarmış.
Bazı sahnelerde gerçekten boğazım düğümlendi çünkü savaşın çocukların hayatında açtığı yaraları çok gerçek hissettiriyor. Ama kitabı bu kadar özel yapan şey yalnızca hüzün değil; aynı zamanda insanların birbirine nasıl umut olabileceğini de göstermesi. Kısa bir kitap olmasına rağmen verdiği duygu yoğunluğu birçok kalın romandan daha etkileyiciydi benim için.
Bu kitapla birlikte Eric-Emmanuel Schmitt’in anlatımını daha da merak etmeye başladım. Hem akıcı dili hem de insana dokunan anlatımı sayesinde serinin diğer kitaplarını da kesinlikle okumak istiyorum. Duygusal derinliği olan, düşündüren ve insanın içine işleyen hikâyeleri seven herkesin şans vermesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
"Sizin atanız olan Osman Gazi öldüğünde birkaç eğer ve birkaç koyundan başka malı yoktu; siz de mala tamah etmeyin, dünya hâlidir, her şey gelip geçicidir, esas olan sadeliktir, halkın refahıdır."
