bir anne-baba çocuğuna yaptıklarıyla değil de yapmadıklarıyla zarar vermişse, o çocuklar büyüdüklerinde hayatlarındaki problemlerle anne-babalarının davranışları arasındaki ilişkiyi göremezler, var olan bağlantıları inkar ederler.
işimizi zorlaştıran bir başka etken de, toksik anne-babaların çoğunlukla kendilerinin acınacak durumda olmalarıdır. çaresiz ve sorumsuz çocuklar gibi davranan bu anne-babaların çocukları onları adeta kanatları altına almışlardır; her fırsatta onları korurlar.
tüm enerjilerini kendi fiziksel ve duygusal varoluşları için harcayan anne-babalar, çocuklarına hep aynı mesajı gönderirler:
"duygularının hiçbir önemi yok. önemli olan sadece benim varlığım." yeterince ilgi ve değer görmeyen bu çocuklar, kendilerini yavaş yavaş görünmez hissetmeye başlarlar; sanki yaşamıyorlardır.