Çok uzun bir süre, aynı hikâyelerde olduğu gibi birinin gelip de beni kurtarmasını bekledim. Arkamda bıraktığım cam ayakkabıyı hiç kimsenin almayacağını fark ettiğimde, bunu kabullenmek benim için çok zor olmuştu.
"Bir düşününce hayatımdaki tüm şerefsizlerin gözlerinde hep aynı bakış oluyordu başta. 'Noksansın sen' diyordu sanki bakışları. Kendini işe yaramaz insanın teki gibi hissediyorsun. Sanki gereksiz bir insanmışsın gibi. Bizi hasta edip yoran o bakıştı. Kendin hakkında sevecek bir şey bulmak için tekrarlayan ilişkilere girersin ama aslen ne kadar itici olduğundan daha da bir emin olursun."