kayra

kayra
@violiin
gözlerindeki kelebeklerin yasını tutuyorum
her şeyin olması gerektiği gibi olduğu o anı, fark etmeden geçip gitmişiz
Reklam
insan hep kendine gömülür
bazen 'ev' dedikleri şey, üstünü örten bir çatıdan ibarettir. içinde adın anılmaz, sesin yankılanmaz, gözlerin tanıdık bir bakışa değmez. her köşe, seni dışarı iten bir soğukla bakar. yatak, uyumak için değil, sabaha kadar dönüp durmak içindir. mutfakta yemek kokusu değil, sessizliğin paslı tadı vardır. ve anlıyorsun, ait olmak, bir adrese yazılmak değilmiş. bazen, senin sandığın 'yuva', sadece postacının bildiği bir yer olur. bir dam altı vardır, ama senin göğsüne dokunan bir sıcaklık yoktur. o yüzden bazı adresler sadece 'ev'dir. ama asla "senin evin" olmaz.
kendinden kaçmaya çalışırken kendine yakalanıp durdun.

Ömer

@arvazkamir
·
"Kendimi sürekli başka biri olmaya uğraşıyormuş gibi hissediyorum. Yeni bir yer bulmaya, yeni bir hayata başlamaya, yeni bir ben olmaya çalışıyorum sanki. Bu büyümenin bir parçası sanırım, aynı zamanda kendini yeniden keşfetme çabası. Yeni bir ben olarak her şeyden kurtulabilirdim. Kendimden kaçabileceğime cidden inandım –çabalamaya devam ettiğim sürece. Ama hep sonunda dibe vurdum. Her nereye gidersem gideyim karşımda hep kendimi buldum. Eksikler olduğu gibi kaldı. Aynı eksik parçalar asla doyuramayacağım bir açlıkla üstüme geliyordu. Galiba beni tanımlayan şeyler bu noksanlıkların ta kendisiydi."
Doğan Kitap