Kim olduğumu, eski hayallerimi, neleri sevdiğimi her geçen gün biraz daha unutuyordum. Hüznüm artık uyuşmuştu. Ve onların üzerime vurduğu gölgeye rağmen yoluma devam ediyordum.
“Gurur sadece rüzgâra karşı bağırmaktır.”
Başını iki yana salladı. “Ben öleceğim. Sen öleceksin,” dedi. “Hepimiz öleceğiz ve evren hiç umursamadan var olmaya devam edecek. Sahip olduğumuz tek şey, rüzgâra karşı o bağırış. Nasıl yaşadığımız, nasıl öldüğümüz. Ve düşmeden önce nasıl durduğumuz.” Bana doğru eğildi. “Yani görüyorsun ya, gurur aslında önemli olan tek şey.”
İnsanı zaferleri değil, yenilgileri tanımlar. Sence atalarımız hiç yenilmemiş midir? Bu konuda oflayıp puflamaya ve bir Yunan klişesi yaşamana gerek yok.