Eski kız arkadaşımın bende yarattığı öfkenin önünü alamadığım bir kine dönüşmesinden korkuyordum. Öfkemi kine dönüştürmektense kedere dönüştürmeyi yeğlerim.
“Kapatıyorum o zaman telefonu. Kendini iyi hissedecek misin ben bu telefonu kapatınca? Bir suçu önlemiş olmanın mutluluğunu duyacak mısın? Kafanı yastığa koyduğunda huzurla uyuyabilecek misin? Aklına ben hiç gelmeyecek miyim bundan sonra? Benden vazgeçmek bu kadar kolay mı? Beni sonsuza kadar unutmak bu kadar kolay mı?”
Bir ay kadar sonra ona, “Gerçekten bana hitap eden birisin,” demiştim. İşte o güne kadar her şey yolunda gidiyordu ya da bana öyle gelmişti. “Çağlar ben seni öyle görmüyorum," demişti bana o zaman. "Denedim ama olmadı Ben seni öyle görmüyorum.”