Bu gece ağlamak ve şiir yazmak yok.dışarıya öok az çıkıyorum.bazen yeni cdlere bakmak için,bazense umutlandığım bir film için.sokakta hiçbir gerçek tek başına dolaşacak kadsr cesur değil.sokaklar ne dediği anlaşılmayan hayallerle dolu.varacakları hiçbir yer yok.zaten bir yer aramıyorlar.o yüzden eğildikleri bir alan yok.ağlamaya utanacak bir şiir yok.
dışarıyı anlatmamı istiyorsun.dışarıda da , içeride de bizi acıtan şeyler hep aynı.aynı betondan,aynı demirden yapılmış evlerimiz.sadece “daha masumuz”diye sokaklar boyunca dolaşabiliyoruz.ya da başka beton evlere gidip demir balkonlardan sarkıyoruz.sarkıyoruz ama düşmüyoruz.bize balkonlardan sadece rüyalardan düşüldüğü öğretildi.