luca
@vminsenpai
Başını eğip derin bir merhamet, matemli bir hüzünle, "Ah bedbaht, bilsen ki onun hayatında sen ne kadar değersiz bir şeysin, bunu bilsen," diyordu.
Sonra birden başını çevirip her şeyi göze almış karanlık bir bakışla, "Ölüyorum, işte o!" dedi ve sonra, bütün ateşini bu sözlerle anlatamamış gibi, "Ah, ne kadar ölüyorum, ne kadar mustaribim, bilseniz?" diye inledi.
Mesut olsak bile hayat, sadece yıpratan hayat, sadece yiyen, yıkan, öldürüp ezen hayat hüküm sürüyordu.
"Ben bilakis o kadar bile mesut olmadım, sadece sevdim." diyordu. O sadece sevmişti, aşk kelimesinden belli belirsiz hissedilen en büyük manasına kadar sevmiş, ölümlere kadar sevmişti; fakat onu istemenin bile suç olduğunu görerek hayatta sevdikleri tarafından sevilenler de olduğunu düşününce ah ediyordu ve sonra, öyle sevip sevenler için bütün o felaketler bekleniyordu, değil mi?