“Tuğba, “Dilek tut!” diye bağırdı. Hayatımda ilk defa bir tane tuttum. Arzumun muhatabının kim olduğunu bilmiyordum tabiî. Pasta tanrısı mı, mum tanrısı mı, krema mı? Ve içimden o dilek cümlesini kurdum: “İyi bir insan olmak istiyorum...” Mum söndü.”
“ben ağlıyordum. Sıra bendeydi. İnsan olduğumu hatırlama sırası. Kendimi affetme sırası. Tek elimle yüzümü kapatmış ağlıyordum. Büyük bir felaket sonrasında söylenebilecek en doğru söz babamdan geldi.
“Geçti yavrum. Hepsi geçti! Ağlama.”