Şimdi elimde Orhan Pamuk’un Veba Geceleri var. Açık konuşmak gerekirse yarı-sıkıcı bir kitap. Ama yarısındayım ve diyebilirim ki okunuyor. (300.sayfa) Ama nerede o Beyaz Kale, Kara Kitap, Yeni Hayat. Hatta onlardan da geçtim Benim Adım Kırmızı ve Kar ya da Sessiz Ev. Hepsinin gerisinde kalmış. Yine de Masumiyet Müzesi’nden kesinlikle daha iyi. Onu okuyamadım sabrım el vermedi. Ben onun oldukça sıkı bir hayranıyım ama Nobel ödülünden sonra bütün yazarlarda görülen o düşüşü o da yaşadı. Ve benim inanamadığım ilk baskının 300.000 olması. Evet, yanlış okumadınız 30.000 değil. TAM üçyüzbin basmışlar