Gökyüzü siyaha bürünmüş, bulutlar iyice üzerimize geliyor,
karanlığı yarıp inen yıldırımlar, sigaramı yakıyor.
Bir ben içiyorum birde küllük,
Yavaş yavaş hızlanan yağmur tenime vurmaya başlıyor,
İçimizde kopan fırtınayı bilse sessizce terkederdi burayı kopan fırtına
Doğallık, dürüstlükten geçer. Kendine, çevrene. Bedenin bir karbon kağıdı gibi olmalı. Özellikle de yüzün. Çünkü doğallığın tek bir anlamı vardır: düşüncelerini davranışlara dönüştürmek. Oysa bugün kimse doğal değil. Herkes sahte. Herkes yalancı. Ve ben hepsinin ölmesini istiyorum...