VS
@vsarrafoglu
Kitaplardır kıyafetim…
Reklam
Düştüğüm karanlığın içinde, bağıra bağıra, kendimi duvarlara vurdum ama herkes uyuduğumu sandı.
Cennettesin, biliyorum... Aslında ben de gidebilirdim cennete ama olmadı işte! Annem beni bebekken gömebilseydi! Daha hiç günahım yokken!
Ama insan, kendi kendine, en fazla ne kadar sırıtabilirdi ki…
Sen tenhasın ben yalnız varsın sesimizi duyan olmasın
Bir gecenin karanlığı
Birde ayın mehtabı vursun kıyıya
Yüreklere örtülü tüller
Gözlere çekilmiş duvarlar yıkılsın
Gecenin en sessiz anında yankılanırcasına
Gece en karanlık anına varsın
Dolunay zirvede kalsın
Işığı yalnızca üzerimizde kalsın
Gözlerinin derinliği büyülesin geceyi
Gözlerinin derinliğinde kaybolayım
Yolumu bulmak değil maksadım
İsterse sonsuz bir labirent olsun yolum
Hiç bu kadar anlam bulamamıştı sessizlik
Gözlerinin vaveylasını duyarken
Beni içine çekiyordu
Korkuyordum bir adım daha atmaya
Ama engel olamıyordukta
Gözlerimizin sesine
Bir adım daha atıp nefesini hissettiğimde yüreğime dokundun
Ne duvar ne perde kalmıştı
Bir volkan olmuştu yüreğim
Hayat bulmuş yaseminler çiçekler açmıştı…
Reklam