Bazı anılar var ki zihnimin ortasında bir kara delik gibi büyüyor, geriye kendinden başka hiçbir şey bırakmayana dek beni tüketiyor. Çoğu zaman yaşananları inkar ederken, o gerçeklere takılıp düşmem için her şeyi yapıyor.
EREN
Bir tapınak gibi inşa ettim seni, içindeki tek kurban kendimken.
Şimdi gölgenden geriye kalan o soğuk sessizliği üzerime örtüyorum.
Kendimi sende harcarken unuttuğum o çocuksu gülüşlerimden.
Benden, geriye ne kaldıysa da geçmişimden kaçamıyorum.
EREN
Kendi hayatımın öyküsünü yazarken yanıldım, yenildim. Üzerini çizip sil baştan başlanamayacağını bilmek ne kadar da can acıtıcı... Oysa içimdeki karanlığa sebep olan her şeyi silmek ve hayatımı yeniden renklendirmek isterdim. Sonu mutsuzluğa çıkan bu hikayeye, hiç değilse güzel bir mutlu son bağışlardım.
EREN