dodori
@wanttobehippie
Büyüyünce hippie olucam
Reklam
Üzgündüm, babamın ölmüş olmasından değil de, hayatının sonuna kadar içmiş olmasından dolayı.
Ben, bir gün içmeyi bırakacağını, paramızın olacagını, annemin artık çalışmak zotunda kalmayacağını, diğerleri gibi normal bir hayatımızın olabileceğini sanıyordum.
O gün, bunun asla olmayacağını anladım.
Bazen annem şarap alırdı. Ama babam o şarabı içmezdi. Arkadaşlarıyla birlikte bistroda olmayı özlüyordu. Onun hayatı oradaydı, bizimle değil.
Babam anneme iyi davranıyor, onu güldürüyordu. Her ikisi de benimdi,sanırım o gün olduğum kadar hiç mutlu olmamıştım. Annemin bir an bana bakmak için döndüğünü ve bana "Bizimle olmaktan mutlu musun?" dediğini hatırlıyorum. Hiçbir cevap vermedim, çocukların en mutlusunun ben olduğumı gayet iyi görebiliyorlardı. Bu mutluluğun uzun süre böyle devam edebileceğini hayal etmeye başladım, belki de her zaman böyle olurdu. Mutluluk çok kolaydı.
Babam ölmekten korkmazdı, kanıtıysa çürümüş ciğerleriyle içki ve sigara içmeye devam etmesiydi.
Reklam