Pınpın
@watermelon99
- • ••••
67 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Dante Kulübü”, yalnızca bir polisiye roman değil; edebiyatın karanlık dehlizlerinde dolaşan, bilgiyi gerilimle harmanlayan son derece zeki bir anlatıydı benim için. Kitap boyunca hissedilen o gotik atmosfer, Boston sokaklarının sisli havasıyla birleşince insan kendini sanki Dante’nin cehennem katlarında yürüyormuş gibi hissediyor. Özellikle gerçek tarihi karakterlerin romana dahil edilme biçimi o kadar ustacaydı ki bir noktadan sonra kurgu ile gerçeğin sınırı tamamen siliniyor.
Romanın en etkileyici taraflarından biri, cinayetlerin yalnızca “kim yaptı?” sorusuna değil, “neden edebiyat insan ruhunu bu kadar derinden etkiler?” sorusuna da cevap aramasıydı. Dante’nin İlahi Komedyasının cehennem tasvirlerinin gerçek dünyaya taşınması hem rahatsız edici hem de büyüleyiciydi. Yazar, klasik edebiyatı sadece bir referans olarak kullanmamış; onu hikâyenin yaşayan, nefes alan bir parçası hâline getirmiş.
Karakterler ise tam anlamıyla dönemin entelektüel yalnızlığını taşıyor. Her biri bilgiyle lanetlenmiş gibi; zeki, tutkulu ama bir o kadar kırılganlar. Özellikle kitap boyunca hissedilen o “aydın olmanın ağırlığı” teması beni çok etkiledi. Çünkü bu roman, bazen bilmenin insanı kurtarmadığını; aksine daha derin karanlıklara sürüklediğini hissettiriyor.
Ve bence kitabın en güçlü yanı şu: okurunu hafife almıyor. Sabır istiyor, dikkat istiyor, edebiyat bilgisiyle oynuyor ama bunu asla gösteriş için yapmıyor. Polisiye seven biri için sürükleyici, klasik edebiyat seven biri için ise adeta bir şölen.
Benim için “Dante Kulübü” karanlık, entelektüel ve son derece etkileyici bir deneyimdi.
Nietzsche Ağladığında bitti ama etkisi hâlâ zihnimde.
Irvin D. Yalom bu kitapta sadece felsefe anlatmıyor; insanın kendi içindeki karanlık koridorlarda yankılanan sesiyle yüzleşmesini sağlıyor. Ve bunu öyle sakin yapıyor ki ne zaman savunmasız kaldığınızı fark etmiyorsunuz bile.
Nietzsche’nin cümleleri zaman zaman bir bıçak gibi; sert, soğuk ve dürüst. Ama asıl sarsıcı olan şey, o keskin zekânın altında saklanan yalnızlığı görmek. Çünkü bu kitap bir filozofun düşüncelerinden çok, bir insanın kırılmışlığıyla ilgili.
Breuer ve Nietzsche arasındaki diyaloglar ilerledikçe şunu fark ettim: İnsan bazen iyileşmek istemez. Çünkü bazı acılar, insanın kendini tanıdığı tek yere dönüşür.
Kitap boyunca sürekli durup düşündüm. Altını çizdiğim cümlelerden çok, içimde sessizleşen yerler kaldı aklımda. Ve sanırım bu kitabın en güçlü yanı da bu; sizi etkilemeye çalışmıyor, sizi size gösteriyor.
Nietzsche Ağladığında bence okunup rafa kaldırılacak bir kitap değil. İnsanın hazır olmadığında anlayamayacağı, hazır olduğundaysa uzun süre unutamayacağı bir deneyim.
Gece Yarısı Kütüphanesi benim için insanın içine dokunan uzun bir gece sohbeti gibiydi. Kitabı bitirdiğimde içimde hem tarifsiz bir huzur hem de garip bir boşluk kaldı. Çünkü okurken sürekli kendi hayatımı, “acaba farklı seçimler yapsaydım ne olurdu?” sorusunu düşündüm.
Nora’nın yaşadığı pişmanlıklar o kadar gerçekti ki bazı sayfalarda onu okumadım da resmen hissettim. Ama kitabın en sevdiğim yanı, kusursuz bir hayat diye bir şey olmadığını çok yumuşak ama etkileyici bir şekilde anlatmasıydı. Her hayatın içinde biraz eksiklik, biraz kayıp, biraz “keşke” var. Ve bazen yaşamak, mükemmel hayatı bulmaya çalışmak değil; elimizdeki hayatı anlamayı öğrenmek oluyor.
Kitabın atmosferi inanılmaz huzurluydu. O kütüphane fikri, raflar arasında başka hayatlara dokunmak… gerçekten uzun süre aklımdan çıkmayacak bir evren yarattı. Özellikle duygusal olarak boşlukta hisseden insanların bu kitapta kendinden bir parça bulacağına eminim.
Benim için hem umut veren hem de insanı derinden düşündüren bir kitaptı. Altını çizmek istediğim o kadar fazla cümle vardı ki bazı sayfalarda durup sadece düşünmek istedim. Bitirdiğimdeyse içimde tek bir his vardı: İyi ki okumuşum.
Aynalar Cehennemi ve Diğer Öyküler okurken en çok hoşuma giden şey, hikâyelerin sadece “garip” ya da “gerilimli” olmamasıydı. Her öykünün altında insan zihninin karanlık ve rahatsız edici bir tarafı vardı. Bazen bir saplantının içinde kayboluyormuş gibi, bazen de karakterlerin aklının derinliklerine istemeden çekiliyormuş gibi hissettim. Ve kitabın en etkileyici yanı da buydu bence: rahatsız ederken bile kendini merakla okutması.
Özellikle Rampo’nun atmosfer kurma şekline bayıldım. Hikâyeler çok uzun olmamasına rağmen insanın içine işleyen tuhaf bir ağırlıkları var. Bazı sahneler gözümde o kadar canlı canlandı ki okurken gerçekten huzursuz hissettiğim anlar oldu. Ama o huzursuzluk kötü değil; tam tersine kitabın etkisini artıran türden bir his.
Kitaptaki karakterlerin çoğu bana “canavar” gibi değil de kendi zihninin içinde kaybolmuş insanlar gibi geldi. Bu yüzden hikâyeler sadece gizem değil, aynı zamanda insan psikolojisinin karanlık tarafına açılan küçük kapılar gibiydi.
Ve sanırım en sevdiğim şey, kitabın bittiğinde bile etkisinin geçmemesi oldu. Bazı öyküler gerçekten insanın zihnine yerleşiyor. Özellikle aynalar, kimlik, takıntı ve gerçeklik hissi etrafında dönen o boğucu atmosfer uzun süre aklımdan çıkmayacak gibi.
Eğer klasik polisiyelerden farklı, daha tekinsiz, daha psikolojik ve yer yer rahatsız edici hikâyeler okumayı seviyorsanız bu kitap kesinlikle şans verilmesi gerekenlerden biri.
İnsanlar, ilk bakışta farklı ve hatta biraz tuhaf bir bilim kurgu gibi görünüyor olabilir ama bence bu kitabın asıl meselesi uzay değil, insan olmak. Çünkü sayfalar ilerledikçe olaylardan çok cümlelerin insanın içine işlediği kitaplardan birine dönüşüyor.
Benim için en etkileyici kısım uzaylı profesörümüzün oğluna bıraktığı o madde madde tavsiyelerdi. Kitabı bitirmemin üzerinden zaman geçmesine rağmen hâlâ bazı cümlelerini hatırlıyor olmamın sebebi sanırım bu. Çünkü o maddeler sadece bir çocuğa verilmiş öğütler gibi değildi; daha çok hayatın karmaşasının içinden süzülüp gelen küçük gerçekler gibiydi. Altını çizmekten kendimi durduramadım.
Kitap boyunca insanlara dışarıdan bakan birinin gözünden sevgiyi, yalnızlığı, öfkeyi, korkuyu ve ait olma hissini okumak beni düşündürdü. Özellikle “insan olmak” fikrinin hem yorucu hem de büyüleyici tarafını çok güzel anlatıyordu. Kusurlarımızı saklamadan ama yine de yaşamayı değerli göstererek…
Matt Haig’in anlatımında en sevdiğim şey ise duyguları abartmadan hissettirebilmesi oldu. Bazı cümleler çok sade olmasına rağmen insanın içinde uzun süre yankılanıyor. Kitap bittiğinde büyük olaylardan çok hisler kalıyor geriye.
Eğer hızlı akan, sadece olay odaklı bir kitap arıyorsanız belki size göre olmayabilir. Ama karakterlerin düşüncelerine, hayata dair küçük ayrıntılara ve satır aralarında saklı hislere bağlanan biriyseniz bu kitap size çok dokunabilir. Ben okurken sürekli durup düşündüm ve sanırım uzun süre de unutamayacağım.
