Crashing Waves1000Kitap
*Daddy issues
*Asker kurgusu
*Aile içi travma
*İkinci şans
Maxwell Tailor babasından hiç sevgi görmemişti. Sekiz yaşından beri sürekli tacizlere, şiddete ve hakaretlere maruz kalmıştı. Eksik, kırık dökük bir çocukluk ve ergenlik dönemi geçirmiş, on sekiz yaşına basar basmaz babasının orduya katılması için önüne bıraktığı broşürle artık evden ayrılma vaktinin geldiğini anlamıştır. Ve geride ikiz kız kardeşlerini, tek arkadaşını ve lise aşkı Laura'yı bırakmak zorunda kalmıştır.
Aslında kitaba başlarken böyle bir şey okuyacağımı tahmin etmiyordum. Konusuna bile az çok hakimdim ve okudukça beni ağlama krizlerine soktu. Bir insan hayatı boyunca bu kadar acı çekemez dedim. Max, bebeğim keşke seni bağrıma basıp sarılabilsem... Her bir paragrafı okudukça içim kıyıldı.
Romandan ziyade bir günlük, anı okumuşum hissiyatı verdi. Bir adamın çocukluğundan kırklı yaşlarına kadar ki geçişini, kırıklarını, travmalarını ve psikolojik çöküntüsünü en ince ayrıntısına kadar okuduk. Çok etkilendim. Hiçbir kitapta bu kadar etkilendiğimi sanmıyorum. Kızdığım çok yer oldu ama nedense bunların hiçbiri Max ile ilgili değildi. Annesine, babasına, kardeşlerine hatta en yakın arkadaşına bile kızdım fakat Max'a üzüldüm. Laura'nın böyle bir sonla kitaptan ayrılması beni şok etti. Bilemiyorum, her şey çok fazlaydı ve ben hangi noktada neye üzülüp sinirleneceğimi bilemedim.
Babası tam bir şerefsizdi. Ondan o kadar nefret ediyorum ki kelimelere dökemiyorum bile. Sid muhteşem biriydi, Max'e her an sahip çıkması gerçek dost bi dedirtti, birilerinin aksine "Ricky" desteğini hiç eksik etmedi. İkinci kitapta hikaye devam edecek meraktan ölüyorum, hemen devam edeceğim.
Yeniden görüşünceye dek kitapla kalın efenim 
Kelsey Kingsley
Kelsey Kingsley
Puan vermedi
Virginia Woolf'un 1931 yılında yayımlanan Dalgalar (The Waves) adlı eseri, geleneksel bir romandan ziyade "şiir-roman" olarak kabul edilen, edebiyat tarihinin en deneysel ve büyüleyici metinlerinden biridir. Dalgalar, Virginia Woolf’un yazarlık kariyerinin zirvesi ve "bilinç akışı" tekniğinin en uç örneğidir.
Dalgalar, klasik bir roman değil. Olay yok denecek kadar az, diyalog neredeyse yok. Bunun yerine karakterlerin zihnine giriyorsunuz. Başta zorlandım; bazı sayfaları tekrar tekrar okudum. Bazen “Ben ne okuyorum?” dediğim oldu. Ama sonra fark ettim ki bu kitap aceleye gelmiyor. Yavaşlamanı, durmanı, düşünmeni istiyor.
Roman, Virginia Woolf’un bilinç akışı tekniğiyle kurduğu altı karakterin sesiyle ilerliyor: Bernard, Susan, Rhoda, Neville, Jinny ve Louis. Her biri hayata başka bir yerden bakıyor. Okurken bazen birine çok yakın hissettim, bazen diğerine… Ama en çok şunu düşündüm: Aslında hepsi biraz biziz. Hepimiz bazen güçlü, bazen kırılgan, bazen kaybolmuş, bazen umut doluyuz.
Onları bir arada tutan Percival’in ölümü ise hayatın ne kadar geçici olduğunu hatırlatıyor. Roman boyunca zaman akıp gidiyor: çocukluk, gençlik, olgunluk, yaşlılık… Okurken kendi hayatımı düşündüm; geçen yılları, kaçırdığım anları, “keşke”leri, “iyi ki”leri… Dalgalar bana şunu fısıldadı: “Zaman durmuyor. Sen de durma.”
Her bölüm, deniz ve güneş betimlemeleriyle açılır. Sabah, öğle, akşam ve gece… Bu doğa sahneleri insan hayatını simgeler. Tıpkı dalgalar gibi, insanlar da doğar, yükselir, durulur ve kaybolur. Diyalogların yokluğu, olayların geri planda oluşu ve yoğun iç monologlar, kitabı adeta bir şiire dönüştürür. Bazen bir cümleyi iki kez okursunuz, bazen durup düşünürsünüz, bazen kendinizle yüzleşirsiniz.
Dalgalar bana yalnız olmadığımı, herkesin iç dünyasında fırtınalar koptuğunu,
Reklam
İngiliz edebiyatının mihenk taşlarından Virginia Woolf’un (1882-1941) Dalgalar adlı eseri -roman ya da hikâye gibi kalıpların dışında olan- genellemelerin ona ilişmesine izin vermeyen, apayrı bir evren. Dalgalar, kendinizi düşüncelerin akışına bırakacağınız ve hangi kıyıya çıkacağınızı son sayfaya kadar kestiremediğiniz bir kitap.
Kitap klasik bir anlatıdan çok, içsel seslerin ve zamanın dalga dalga kıyıya vurduğu bir şiir gibidir. Woolf, burada denizi sadece doğanın bir parçası değil, insan ruhunun en derin, en karmaşık halleriyle buluşan metaforik bir ayna olarak kullanır. Kitap Altı karekterin Bernard, Susan, Rhoda, Neville, Jinny ve Louis adlı karakterlerin gençliğinden yaşlılığına kadar olan dönemler eserde işlenmektedir. karakterin bilinç akışıyla örülmüş monologlarından oluşur; her biri kendi iç dünyasında yol alırken, tıpkı denizdeki dalgalar gibi hem birbirlerinden bağımsız hem de birbirine bağlıdır.
*
Roman boyunca denizin ritmi hiç susmaz; dalgalar gibi yükselir, çekilir, insanın içindeki değişimlere, kayıplara ve yeniden doğuşlara eşlik eder. Woolf, zamanı lineer değil, dalgalı bir deneyim olarak tasavvur eder. Bu yaklaşım, okuyucuya sadece olayları değil, duyguları ve düşünceleri de hissettiren eşsiz bir deneyim sunar. The Waves,(Dalgalar) bireysel kimliklerin parçalanması ve yeniden birleşmesi üzerine bir meditasyondur; her karakter kendi yalnızlığında yüzleşirken, ortak bir varoluşun içinde savrulur.
*Romanda ,Bu altı kişinin tek bir kişinin değişik yanları olduğu düşünülmüş eleştirmenlerce.
Virginia Woolf’un günlüğünde Dalgalar’a “bir özyaşamöyküsü denilebileceğini” söylemesi ise bazı eleştirmenlerin, Virginia Woolf’un kendi benliğini ortaya koyduğunu düşünmelerine neden olmuş.
**Sanırım okuduğum en karmaşık ama anlatımı en mükemmel kitaplardan
Derin bir nefes aldım önce ve Deniz Feneri ikilemesinin ilk kitabıyla geldim. Bu kitaba başlarken bu kadar etkileneceğimi tahmin etmedim sanırım. Çok iyiydi, çok çok üzücüydü ya niye, neden, o çocuk sana naptı, senin gözünü takip ediyo bir kere onayla şunu demediğim bir sayfa olmadı sanırım, ki bu süreç çocukluğundan yetişkinliğine kadar ki bir zamanı kapsıyor düşünün...
Hani bazı insanlar şanssız mı denir öyle doğar ya, Maxwell onlardan biri. Varlığı yokluğu anlaşılmayan bir anne, iki kız kardeş ve ne yapsa ne etse ya ağzıyla kuşu da tutsa bir türlü yaranamadığı bir babaya sahip canım Max. Kardeşlerine zarar gelmesin diye babasının fiziksel, duygusal her türlü şiddetine maruz kalan, kendini babasına göre planlayan, arkadaş edinirken bile çekinen, bir kıza aşık olmaya bile korkan biri, çünkü lanet babası onu bu hale getirdi. Yine de onun her istediğini yaptı, okulundan dereceyle mezun oldu istese üniversiteye gider okurdu ama asker oldu. Savaş gördü, yaralandı, geri gönderildi. Ev dediği o yere geldiğinde, çerçevede resminin olmadığını gördüğünde (o sahne hala beni mahvediyor.) hayatına son vermeyi düşündü. İşte tam o sırada yıllar sonra lise aşkı, onu çok seven Laura çıktı karşısına ve kalbi tekrar hayat buldu.
Dedim ki artık hakettin be, bak yüzün gülüyor, sevip sevildiğin bir kadın hatta bir karın var. Ait olduğun bir evin var. Ahh ama işte, hayat yine takıyor çelmesini sana Max hem de en üzücü şekilde.
Kitap Maxwell ağzından anlatılıyor. Askeri kurgu, ikinci şans, ilgisiz ebeveyn ve tam bir dram kitabı. Drama ihtiyacım var diyorsanız işte o kitap bu.
İkinci kitap yakın zamanda çıkacak, bence yine üzecek bizi ama sonunda mutlu olsun artık ya bu çocuk.
Okumanızı Öneririm…1000Kitap
Ahhh Max bunu seninde okumanı çok istediğim için yazıyorum umarım gerçek değilsindir ve bu acıları gerçekten cekmemissindir:((( Sana söylemek istediğim o kadar çok şey var ki. Sen harika bir insansın,abisin,dostsun,evlatsın,babasın ama seni hiç kimse haketmedi sadece Sid hariç o sana harika bir dost oldu kendini harika geliştirdin o kadar çok isterdim ki mutlu olmanı sonsuza kadar ama bazen heves kursakta kalıyor .Yaşadıkların için o kadar üzgünüm ki keşke kalbinin sökülmesini sağlayan kişi yerine baban yok olsaydı sana her vurduğunda orada olmak ve elini kırmak önüne siper olmak istedim işte o kadar üzgünüm... sevgili yazar umarım bu yazım karşına çıkar (malum öyle bir şansım var) kalbimi söktün umarım tamir edebilirsin ...MUTLAKA OKUMANIZ GEREKEN BIR KITAP !!!!!
Bu kitabı okadar beğendimki anlatamam. Ayrıca kalbimide çok kırdı. Dram arıyorsanız kesinlikle öneririm. Max varlığın başkaları tarafından hayatın boyunca bir sorun olarak empoze edilmiş ama bence sen bir kurtarıcıydın bir kahraman. Umarım ikinci kitapta çok mutlu
olursun…
Reklam
Reklam