Wenda
@wenda
10 kütüphaneci puanı
58 okur puanı
Ağustos 2013 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ahmet Mithat’ın, üzerine bir cilt yazılabileceğini söylediği yeşil çayırlı Kağıthane’nin, 150 yıl içinde betonun gri çirkinliğine dönüşmüş olması nedeniyle İstanbul’un kaderine üzülmeden edemedim. Şehrin tarih boyunca hiç olmadığı kadar çirkinleştirildiği bir dönemde yaşıyor olmamız çok talihsiz geliyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Beni kitapta ölen kişilerin yakınlarının ölene karşı tutumundan çok kişinin kendi ölümü karşısında bile ruhsal örüntüsünü devam ettirmekteki ısrarı etkiledi. Hayat boyu tekrar tekrar içine girerek hayatımızı çıkmazlara kendi elimizle soktuğumuz bu yineleyen paternleri ölüm fikrinin bile etkileyememesi çok başarılı bir psikolojik tespit diye düşünüyorum.
Keşke kendi ülkemden kendi dönemdaşım, annie ernaux edebi kuvvetinde bir yazar geçirdiğimiz seneleri yazsaydı da hatırlattığı ayrıntılara gülümseyerek, unuttuğumuz toplumsal travmaları nasıl unutabildiğimize hayıflanarak okuyabilseydim diye diye bitirdim kitabı. Böyle bir yerden anlatım yöntemleri çok farklı olsa da adalet ağaoğlu'nun dar zamanlar üçlemesi tadını aldığımı da söylemek isterim.
Atmosfer yaratımı çok iyi. Sepya tonlarında tozlu bir ortaçağ coğrafyası gözünüzde canlanıyor. Hikayeler birbiriyle bütünlüklü olduğu ve aynı zaman olmasa da aynı dünyada geçtiği için tek başına hikayeleri değerlendiremiyorum. Ama dünyasına aşina olduğumdan mıdır bilemem son hikayelere doğru daha çok keyif aldığımı söyleyebilirim. Gerçek üstü öğe olmamasına rağmen fantastik bir kitap okuyormuş tadı veriyor. Çok sık olmaz ama bu eserin konuşulması gerekenden daha az konuşulmuş olduğunu düşündüğüm için bende fazla fazla alıp sevdiklerime hediye etme isteği uyandırdı.
Doktor beye randevu alıp yazılmamış ya da paylaşılmamış eserlerinin hesabını sorasım var :) Okuyun, okutun.
Konu itibariyle ilgi çekici ancak beklentiyi yanlış tutmam nedeniyle hayal kırıklığı yaratan bir kitap oldu. Edebi bir yönü yok. Yazar karikatürist olduğu için karikatür karakterler üzerinden intihar, mutsuzluk ve distopik bir dünyayı anlatıyor. İntihar üzerine olmasa çocuk kitabı olabilecek düzeyde anlatım ve dil kullanımı var. Mesaj basit ve doğrudan verilmiş, yazar göndermeleri açıklama gereği duymuş. Eğlenceli kısımları var. Bunları bilerek okursanız keyif verebilir.
