Bir başlangıç var ve bir son. Ve düzelmeden önce her şey çok kötüleşmeli . Bütün öyküler böyle . Sanki öyküler istiyor bunu, yok olmadan önce acının artması doğanın bir marifeti sanki
Bir başlangıç yok son da. Bunu biliyorum artık . Başkalarının öyküleri belki bir yerlere çıkıyordur ,benimkiler çıkmıyor . Bir daire çiziyor, bazen bunu bile yapmıyor, durduğu yerde duruyor . Ve ben şunu merak ediyorum : kendini durmadan aynı yerde tekrarlayan bir öykü neye yarar?