Güzellik ve mutluluk şu anda bana göre öylesine zor ve karışık konular ki, kendimi adil, dürüst ya da evrensel doğru gibi farklı standartlara tutunurken buluyorum
Herkes kendi çapında mutlu görünüyordu. Gerçekten mutlu muydular, yoksa sadece bu izlenimi mi veriyorlardı bilemiyordum. Ama bir şey varsa, eylül sonunun bu güzel ikindisinde herkes mutlu gözüküyordu. İçimi tanıdık olmayan bir yalnızlık duygusu kapladı, çünkü bu görüntünün dışındaki tek kişi benmişim gibi hissediyordum.
Geçmişte kalan yıllar boyunca zaten hangi manzaraya ait olmuştum ki ben?