Hayat, gün olur sıkıntılı geçer; zahmetler omuzlarımıza ağır bastığı zaman dünyadan soğuduğumuzu zannederiz ama bu geçici bir şeydir. Bir üzüntü anını bir keyifli dakika takip eder. İnsan her şeyi unutur. Zaten dünya kurulalı beri unutulmamış ne vardır ki?
Çatlak biri olsaydım, mutsuzluğum için havayı, bir tanıdığı ya da kişisel bir hayal kırıklığını bahane ederdim ve böylece bu dayanılmaz yük tümden benim üzerimde kalmazdı. Ama ne yazık ki, bunu tüm ağırlığıyla üzerimde hissediyorum.
Eğer ölecek olursam ve bu çemberin dışına çıkarsam, yokluğumu hissederler mi? Ya da ne kadar süreyle bunu hissederler? Kaç gün? İnsanoğlu böyle geçicidir. Kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile, hızla silinip giderler.