Fakat adalet ağır işleyen bir makinadır.
Seninle rastgele bir kütüphane de rastgelelim.
Sen elinin değdiği, gözünün çarptığı her kitabı incelerken, bende elimdeki kitabın satırlarından gözlerimi kaçırıp sana bakışlar atayım. Sen beni yakala ve saçlarını yüzündeki gülümseme ile kulaklarının arkasına atıp elindeki kitabı göster.
Elindeki kitap hakkında konuşup, birer kitap alıp dışarı çıkıp, köşedeki mekanda kahve içelim.
Kahvemizi içerken kitaplardan sohbet edelim sonra sen bana aldığın kitabı ver bende sana, ve birbirimize söz verip anlaşalım.
Haftaya bugüne kadar İkimizde kitabı okuyup en sevdiğimiz kısımlarının altını sen kırmızı ben siyah kalem ile çizicez, ve kitap bitince yine aynı kafede buluşup birbirimize o kitapları vericez.
