Dilek
@whimstar
Yüksek Lisans
Türkiye
14 Eylül
35 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler İçerebilir
Bilim kurgu gibi gorunen psikolojik dram.
kitabın enteresan bir konusu var . 68 IQ olan Charlie'nin zeka yulseltme deneyine katilarak 180 IQ seviyesine cikis hikayesini anlatiyor. "I dint understand, I dint remembir" ile baslayan kitap "I understand everything and every language now" ile devam edip "Please ... please ... dont let me forget how to reed and rite..." ile sona yaklasti ve "I bet Im the frist dumb persen in the world who found out some thing inportent for sience. I did somthing but I dont remembir what." ile sonlandi. Ben keyifle okudum kitabi, ortalama zeka seviyesinin disindaki insanlar dunyayi nasil algiliyor merak ederdim. Buna dair bir fikir vermis oldu. İlk basta Charlie'nin o saf ve hicbir seyi algilayamayisi komik gelmisti, kitapta retarted bireylere gulen insan grubuna dahil oldum sayilir :/ (kitap ilerledikce aslinda o insanlarin ne kadar zalim oldugunu tekrar gorup Charlie'ye guldugum icin de biraz pismanlik hissettim.) daha sonra Charlie'nin daha akıllı olma motivasyonunun ardindaki tramvayi fark etmeye basladim. Charlie operasyondan onceki halinde bile daha akıllı olursa annesinin onu sevecegine inaniyor. Annesinin sevgisini elde etmeyi bu kosula bagliyor. Ayrica akilli olursa arkadaslarinin olacagini ve asla yalniz kalmayacagina inaniyor. Akillandikca da durumun hiç de oyle bekledigi gibi olmadigini fark etmeye basliyor ve bu sefer daha da yalnizlasiyor. Sevilmeyisinin sebebi kendi zeka geriligi degil annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyisi oldugunu, akilli sandigi insanlarin cok da akıllı olmadigini fark ediyor filan. Gecmisini hatirladikca beni de kendisiyle birlikte huzun deryasina cekiyor. Annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyip kapasitesinin otesine zorlamasi ve en sonunda da gozden çıkarmasi, babasinin onu annesine karsi korumada
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabi begendim mi? Begendim. Peki neden begendim?
Kitap 80 sayfada bana kucuk bir cocuk olmayi hatirlatti oncelikle. Cocukken nasildik dunyayi ve insanlari nasil algilardik bunlari hep unuttum. Hikaye bu kucuk cocugun gozunden anlatildigi icin cocukluga dair butun hisleri, dusunceleri biraz da olsa hatirlatti. Zaman kavrami pek yok mesela gunler geciyor ama ne kadar gecti pek bilemiyorum. Babam tarafindan yabancilara birakiliyorum ve onlarla yasamam gerekiyor ama babam geri gelip alacak mi beni? Ne kadar kalicam? Peki bu yabancilar beni isteyecek mi evlerinde? Bana nasil davranacaklar? Kucucuk bir cocuk olarak bu bilinmezliklerle bas etmeye calisiyorum. Sonra bu hayata ve yabancilara alisiyorum, artik ailem gibi oluyorlar ama bu sefer eve geri donme vaktinin geldigini ogreniyorum. Bana gercekten aile olan beni sevgiyle sarmalayan bu aileden kopacak miyim? Burdaki hayati tattiktan sonra eski hayatima nasil donebilirim? Ki oraya gittigimde de oz ailem hâlâ benim ailem mi? Ama simdi onlar bana yabanci gibi hissediyorum. Gercek bir aile olmanin nasil bir sey oldugunu ogrendikten sonra oz aileme nasil ailem diyebilirim ki?
Bu kucuk kizin zihninden cikip disardan bir goz olarak baktigimda da sunlari fark ediyorum: Kucuk kizin oz ailesiyle gecirdigi sessizlik anlari endiseli ve bilinmezlikle doluyken, ailesiyle gecirdigi sessizlikler huzurlu ve buyuten anlar. Oz baba cocuga ruhu olmayan bir varlik gibi davraniyorken baba cocugun birey oldugunu farkinda olarak davranıyor. Aile dedigimiz sey yalnizca kan bagiyla bagli oldugumuz insanlardan ibaret degilmis. İnsan bazen en cok bildigi yerde yabanci, hic bilmedigi bir yerde ise evinde hissedebiliyormus. Son sayfaya geldigimde ise aklima su soru geldi, bazen geri donmek zorunda oldugumuz bir yer hâlâ ait oldugumuz yer
Kitap, Orhan Veli'nin biricik aşkı Nahit hanıma yazdığı mektuplardan oluşuyor. Uzak mesafe ilişki yaşamaya çalışıyorlar ve tek iletişim araçları mektup, nadiren de telefon. Gözleri yollarda postacı bekliyorlar ya da acaba sevgiliden haber var mı diye postaneye uğruyorlar. Araçlar değişse de aşk her dönemde aynı yaşanıyormuş. O atışmaları, tripleşmeleri, sitemleri, özlemleri, arzuları, neden baştan savma, kısa mektuplar yazıyorsun, neden geç yazıyorsun azarları, bir haber bekleyiş leri..O kadar güzel ki. Bazı satırlarda da yazarla çok yakınlaştım, fazla iyi anladım hislerini maalesef, ortak duygular ve davranışlar yakaladım :// ah dedim bunları hisseden ve yapan başkalari da var ben normalim.
O. Veli ile alakalı ilk kez bir kitap okudum o açıdan da iyi bir tanışma oldu, ünlü bir yazardan ziyade, aşktan deli divane, biraz da çulsuz bir adam tarafını görmüş oldum
Ders için okumam gereken bir kitaptı. Kitap yeni mezun genç birinin iş yaşamında karşılaştığı problemleri anlatıyor. Kitapta, çalışanların birbiriyle rekabeti çok ön plana çıkıyordu ve bu çok komik. Birinin başarısı diğeri için bir tehlike kaynağı ve herkes birbirinin niyetini okuyor. Davranışlarını da bu niyet okumalar üzerine şekillendiriyorlar. Bu ilkel dürtülerin modern yaşamda kendilerini nasıl gösterdiğini resmediyor bence. Hayat değişir, yaşam koşulları değişir ama o vahşi doğada hayatta kalmamızı sağlayan ilkel taraflar hala kendini gün yüzüne çıkarmanın yolunu bulur. Yani kitapta bana geçen buydu.
Bu kitaba açık beyin'in bi videosunda denk geldiğim için merak edip okudum. Kemal Tahir hakkında pek bilgim yok, yalnızca Selahattin Enis'in Zaniyeler kitabındaki Cemal Tahir'in kendisi olabileceğini biliyorum.
Kitap da aslında bir seriye ait. Konu, Çorum'un bi köyünde seferberlik doneminde yaşananlar. Kitabı okurken şunu fark ettim, bu halkın değişmeyen özelliklerinden biri, bir anda bir insanı göklere çıkarabilir ve aynı kişiyi bir anda kuyunun dibine de atabilir. Tamamen onların çıkarlarına, düzenlerine hizmet edip etmediğinize bağlı. Herkes herkesin hayatına müdahale ediyor öyle ya da böyle bir şekilde birbirlerinin musibetlerine sebep oluyorlar.
Eski Türk romanlarını seviyorum çünkü dönemin insanları, toplumun yapısı ve anlayışına dair çok fazla bilgi veriyorlar ve her okuyuşumda böyle insanlar hâlâ var ve çoğunluktalar diyorum. Yani bir asırda pek de fazla değişememişiz gibi.
