Douglas'ın hikayesi
Aslında gayet akıcı bir kitaptı. Ben uzun otobüs yolculuğumda tamamını tek oturuşta okuduğum için bana film gibi geldi, bu yüzden son noktalardaki geçmişin anlatıldığı kısım bağlanamamış gibi oldu. Hatta
Spoiler
Bana kalırsa douglas'ın aslında dedektif çıkmasının anlatıldığı o bölümde şunu hissettim ya , adam 50-60 sayfa boyunca çetenin neler yaptığını hatta adamın girdiği işleri anlatıyo falan sevdiği kadını anlatıyo anasını satayım son kısımda adam dedektif çıkıyor bakıyoruz herkesi oyuna ketenpereye getirmiş son 10-15 sayfada anlatıyor. Aga o zaman ben ne anladım ya, ki bu dedektifin girdiği çetenin tam olarak ne işe yaradığını da anlamadım ki usta. Elemanlar kasabayı mesken tutmuş 01 deki elemanlardan bi farkı yok ki. Polisler rüşvetle çalışıyo adamlar çete kurmasa birileri kuracak yani. Hadi anladım , bunları tutuklatman lazım bilader ama hani hiç mi vicdanın üzülmedi ya aq bunu hissettiremedin bana hiç birleşemedim o douglas ile , hatta o flashback yüzünden sherlock holmes ve waston ile de tam benimseyemedim ki. Macdonald var anasını satayim eleman benim gozumde hala mcdonald 2li burger menusu olarak kaldi onun yanindaki adam vardi adi neydi white mason mu o eleman da bombos sadece tostcu yakup un tiknaz ve pipo kullanan tipiymis gibi hissettim.
bak kitap harbi aktı güzeldi kötü demiyorum. Ama, ama, ama bu kitap daha iyi olurdu, daha akıcı olurdu. Olay örgüsü güzel, sağlam bir iş var. Ama neden ben 100 sayfa boyunca baska bi hikayeyi sonraki bi 50-60 sayfa da baska bi hikayeyi okudum amk. Ulan Doyle var ya hem beni sinir ettin ters köşe yaptin hem de meraklandirdin devam edecem bu sherlock holmes'a hepsini okuyacam bekle sen...
#OkudumBitti
#HizmetçininGünlüğü
#LorethAnneWhite
#375Sayfa
Annesinin küllerini nehre savuran Kit üzerinden sanki dünyayı atmış gibi hafif hissetmeye başlamıştı kendisini. Artık yeryüzündeki tek dostu sadece kendisi kalmıştı.
Kit geçmişteki kötü günlerini atlatmak için psikoloğa gitmiş ve doktoru ona anılarını yazmasını söylemiştir. Kit artık her fırsat bulduğunda duygularını düşüncelerini ve ruh halini kâğıda dökmektedir.
Kit’in en büyük zaafı evlerine temizliğe gittiği zengin müşterilerin özel hayatlarını deşmek ve her şeye burnunu sokmaktır.
Kit’in şirket tarafından görevlendirdiği son evin kapısından girdiği anda şok olmuştur. Ev Jon ve Daisy Rittenberg’e aittir.
Kit o andan itibaren geçmişinde yaşadığı bütün kabusları yeniden yaşamaya başlamıştır. Ve her zaman olduğu gibi ev sahiplerinin sırlarını aramaya başlamışlardır. Jon’un bilgisayarı, Daisy’nin pedleri içinde saklanmış gizli bir kasanın anahtarı ve kasanın içinde ki gizli bilgiler. Kit artık Jon ve Daisy’nin geçmişinin ortaklarından biridir.
Daisy arkadaşı Venessa ile birlikte hamileliğinin son haftalarını huzur içinde geçirirken aldığı isimsiz tehdit notları ile huzursuz günler yaşamaya başlamıştır üstelik notlarda yazılan şeyleri bilebilecek tek kişi ise kocası Jon’un yıllar önce tecavüz ettiğinin iddia edildiği ancak sonrasında şikayetini geri çektiği ve gizlilik sözleşmesi imzaladığı genç kızdır.
Hayatları son derece yolunda giden Jon ve Daisy çifti birden tepetaklak olmuştur. Daisy tehditler almakta Jon ise önce kandırılıp iki erkek tarafından tecavüze uğramış sonrasında ise bu görüntülerle terfi beklediği işinden olmuştur. KİT’ mi Kit zaten yıllar önce ölmesinin üzerine cam ev denilen evde tüm kanları etrafa saçılmıştır.
Son 70 sayfaya kadar heyecanın bir türlü tırmanamadığı ve vasat bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonu beni delirten o kitap…
Tokat gibi bir kitaptı. Son 100 sayfayı nefes dahi almadan okudum. Ters köşelere bayılan biri olarak beni oldukça tatmin etti. Herkes mi bir şeyler saklar arkadaş. Sanki mini bir dizi izler gibi okudum kitabı,her bir karakterin analizi çok güzel yapılmıştı,derindi. Ayrıca olay odaklı bir kitap olmasına rağmen durup tekrar okuduğum cümleler oldu,yazarın dilini oldukça başarılı buldum. Gerçek olaylara dayanması ise tuzu biberi oldu insan gerçekten hayret ediyor…
#hizmetçiningünlüğü #lorethannewhite #themaidsdiary #polisiye
.
.
Bu kitap yıllardır okuma listemdeydi,polisiye gerilim aşığı olduğum için hiç olumsuz yorum okumadığımdan alınca hemen okumak istedim ki kitap iki günde bitti çünkü asla elinizden bırakamıyorsunuz ters köşeler ile sizi soluksuz bırakıyor ,yorum yapanlar az bile övmüşler kitabı aşırı aşırı beğendim şiddetle tavsiye ediyorum
.
.
Kit hizmetçi, terapistinin önerisi ile de günlük tutar , annesini ve babasını kaybetmiş yalnız yaşayan bir kadındır. Bir gün şirketin onu temizliğe gönderdiği lüks bir evde ummadığı kişilerin fotoğraflarını görür ve ev sahipleri ona asla hatırlatmak istemediği yıllar öncesi o kötü geceye götürür , bunun üzerine yarım kaldığı onun yarım kaldığı hayatı zehir edecek şeyler planlamaya başlar.
Polise gelen bir ihbar üzerine de cinayet yerinde çok fazla kan vardır ama asla ceset yoktur , polis araştırma yaparken de geçmiş ve günümüzde olanları okuyoruz.
.
İnsan son sayfayı da kapattığında oh demeden edemiyor adalet yerini buldu diyor neden böyle dediğimi de okuduğunuzda anlayacaksınız mutlaka okuyun çok iyi
KÖTÜLÜK KENDİLİĞİNDENDİR, İYİLİK ÇABA İSTER!Duygu ve Düşünce
Bazı kitaplar okunup biter, bazılarıysa insanın içine yerleşir.
Cennetin Doğusu benim için tam da böyle bir kitaptı. Kitabı kapattığımda yalnızca bir hikâye bitmedi; içimde uzun süre susmayan bir duygu kaldı. Çünkü 
John Steinbeck burada sadece bir aileyi anlatmıyor, insanın içindeki iyilikle kötülüğün bitmeyen savaşını anlatıyor. Ve bunu öyle gerçek, öyle yaralayıcı bir şekilde yapıyor ki karakterlerin acıları bir noktadan sonra sizin acınıza dönüşüyor.
Samuel’in bilgeliği, Adam’ın kırılganlığı, Cal’in sevilme arzusu… Özellikle Cal karakteri beni derinden etkiledi. İnsan bazen ne kadar iyi olmaya çalışsa da içindeki karanlıktan korkuyor. Sevilmek için çırpınırken yanlış yollara sapabiliyor. Cal’in yaşadığı o değersizlik hissi, babasının sevgisini kazanma çabası o kadar gerçekti ki bazı satırlarda durup düşünmek zorunda kaldım. Çünkü hepimizin içinde biraz Cal var.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey yalnızlıktı. Kalabalıkların içinde bile insanın anlaşılmama hissi…
John Steinbeck bunu öyle sade ama güçlü bir dille anlatıyor ki sayfalar ilerledikçe karakterlerden biri olmaya başlıyorsunuz. Özellikle “timshel” kavramı kitabın ruhunu taşıyor: “Sen seçebilirsin.” İnsan geçmişinin, kötülüğünün ya da yaralarının mahkûmu olmak zorunda değil.
Belki de kitabın en umut veren yanı buydu.
"Standart Amerikan çevirisi insanlara günaha hükmetmelerini emrediyor; günaha cehalet de diyebilirsiniz. Kral James çevirisi hükmedeceksin'le bir vaatte bulunuyor; insanların mutlaka günahı yeneceklerini söylüyor. Ama İbranice TİMŞEL kelimesi 'hükmedebilirsin' bir tercih hakkı sunuyor. Yeryüzünün en önemli kelimesi belki. Yolun açık olduğunu söylüyor. Yani top insanda. Çünkü eğer hükmedebilirsen, hükmetmeyebilirsin de.
Anlamıyor musunuz?"
“Bir çocuğun en büyük korkusu sevilmemek, **en çok
Cennetin Doğusu benim için tam da böyle bir kitaptı. Kitabı kapattığımda yalnızca bir hikâye bitmedi; içimde uzun süre susmayan bir duygu kaldı. Çünkü John Steinbeck burada sadece bir aileyi anlatmıyor, insanın içindeki iyilikle kötülüğün bitmeyen savaşını anlatıyor. Ve bunu öyle gerçek, öyle yaralayıcı bir şekilde yapıyor ki karakterlerin acıları bir noktadan sonra sizin acınıza dönüşüyor.
Samuel’in bilgeliği, Adam’ın kırılganlığı, Cal’in sevilme arzusu… Özellikle Cal karakteri beni derinden etkiledi. İnsan bazen ne kadar iyi olmaya çalışsa da içindeki karanlıktan korkuyor. Sevilmek için çırpınırken yanlış yollara sapabiliyor. Cal’in yaşadığı o değersizlik hissi, babasının sevgisini kazanma çabası o kadar gerçekti ki bazı satırlarda durup düşünmek zorunda kaldım. Çünkü hepimizin içinde biraz Cal var.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey yalnızlıktı. Kalabalıkların içinde bile insanın anlaşılmama hissi…
John Steinbeck bunu öyle sade ama güçlü bir dille anlatıyor ki sayfalar ilerledikçe karakterlerden biri olmaya başlıyorsunuz. Özellikle “timshel” kavramı kitabın ruhunu taşıyor: “Sen seçebilirsin.” İnsan geçmişinin, kötülüğünün ya da yaralarının mahkûmu olmak zorunda değil.
Belki de kitabın en umut veren yanı buydu.
"Standart Amerikan çevirisi insanlara günaha hükmetmelerini emrediyor; günaha cehalet de diyebilirsiniz. Kral James çevirisi hükmedeceksin'le bir vaatte bulunuyor; insanların mutlaka günahı yeneceklerini söylüyor. Ama İbranice TİMŞEL kelimesi 'hükmedebilirsin' bir tercih hakkı sunuyor. Yeryüzünün en önemli kelimesi belki. Yolun açık olduğunu söylüyor. Yani top insanda. Çünkü eğer hükmedebilirsen, hükmetmeyebilirsin de.
Anlamıyor musunuz?"
“Bir çocuğun en büyük korkusu sevilmemek, **en çok
Özellikle günümüzde çocukların cinayet işleme potansiyelleri artıkça (10-12 li yaşlarda) cezaların yaşlarına göre az olup sonradan terapilerle normal hayata dönmeleri adil mi okurken ikileme düşüyor insan.Lily de 12 yaşlarında ailesinin katliamina sebep olan bir çocukken ileriki yaşlarında iyi bir terapist,iyi bir evlilik ve iki tane güzel çocukla kaldığı yerden devam edebiliyorken yoluna devam edemeyen Arwen karşısına çıkar ve her şey değişir.