Konu anlatımı, akışı , karakterleri ve karakterlerin konuşmaları çok hoşuma gitti. Serinin ilk kitabına göre çok daha iyiydi. Tek sevmediğim kısmı kitabın son kısımları çok hızlı geçildi. İkisinin de baba sorunlari vardı fakat üzerinde durulmadan tek laf edilerek sorunlar çözüldü gibi oldu. Bunun dışında güzeldi.
Wildfire1000Kitap
Wildfire bitti… ve ben bu seriyi neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha anladım
Romantik, genç yetişkin ve spor temalı kitapları seviyorsanız Maple Hills serisine kesinlikle bir şans verin derim. Seri birbirinden bağımsız ilerliyor ama karakterlerin geçmişini, ilişkilerini ve duygularını tam hissetmek için sırasıyla okumak bence çok daha güzel oluyor. Yoksa bazı detaylar biraz havada kalabiliyor.
Aurora ve Russ’ın hikâyesi tam anlamıyla “yaralı iki insan birbirine iyi gelebilir mi?” sorusunu hissettiren bir hikâyeydi. Özellikle ikisinin de ailelerinden taşıdığı yükler, aidiyet arayışı ve sevgiye duydukları ihtiyaç çok gerçek hissettirdi.
Ama kitabın bana geçen en güzel tarafı şu oldu: Bazen aile sadece kan bağı değildir. Hayatımıza sonradan giren insanlar da bize ev hissini yaşatabilir. Bazı arkadaşlıklar, bazı sevgiler insanın eksik kalan yerlerini sessizce tamamlayabiliyor…
Yaz kampı atmosferi, yasak ilişki detayı, tatlı romantizm ve karakterlerin arasındaki çekim de kitabı aşırı akıcı yapmıştı. Böyle “bir bölüm daha” derken kitabın sonuna geldim resmen
Aurora’yı mı daha çok sevdim Russ’ı mı hâlâ karar veremedim ama ikisinin birlikte verdiği his çok güzeldi.
Ve şimdi sıra Hannah Grace’in Maple Hills serisinin üçüncü kitabı olan Daydream’de…
Bu evrenden çıkmak istemiyorum sanırım
Maple Hills okuyanlar burada mı? Seride favoriniz hangi kitap?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yetişkin kısımları hariç Russ ve Aurora’nın hikayesi okurken gerçekten beni yumuş yumuş hissettirdi.
İkisininde baba sorunları var ve bu yüzden kırıklarla sarmalanmış karakterlerdi.
İkisinin bu sorunları aşmalarını okumak benim için gerçekten çok güzel bir andı.
Babalarına ve özellikle Aurora’nın babasına inanılmaz sinirlendim. Karşımda olsa bir güzel suratına patlatırdım.
Aurora babasının hissettirdikleri yüzünden kırgın olsada çok güzel bir ilişkiye sahip olup bunu aşabildi ve bir karakter olsada onunla gurur duyduğumu hissettim.
Russ ve babasının ilişkiside bir o kadar zehirli sarmaşık hissiyatlıydı. Fakat bir yerden sonra babasının kendisini toparlayıp düzeltmeye çalışması artı puan kazandırttı.
Kamp ortamını çok sevdim. İlk kitaptan olan karakterleri çok görmesem bile bu kamp sayesinde başka eğlenceli karakterle tanışıp onları sevdim.
Kitapta yansıtılan arkadaşlık ilişkisi gerçekten çok güzel. Birbirlerinin kan bağı olmaksızın aileleri olması okurken insanı duygulandırıyor
Karakterler bir şekilde kendilerine bağlıyorlar ve ben kitabı bitirince onlara doyamadığımı hissediyorum seriyi bitirmek istemiyorum ama üçüncü kitabıda merak ettiğin için hemen başlayacağım
Gerçekten yazara dönüp “Luke'e bunu neden yaptın?” diye sormak istiyorum.
Bu kitap serinin en iyilerinden biri olabilirdi.
Neden bu hikâye? Neden bu kadın karakter? Hâlâ anlamıyorum.
Üç kez bitirmeye çalıştım ama kendimi zorlayamadım. Hikâyenin gidişatı içime hiç sinmedi ve bir noktadan sonra bırakmak zorunda kaldım.
Ve evet—bu beni gerçekten üzdü.
Diğer üç Haven kardeşin kitabını rahatça bitirmiştim ama bu? Yarıda kestim. O kadar baydı.
Diğer iki kardeşin kitabı birkaç aya çıkıyor, büyük ihtimalle onlara da şans vereceğim.
Umarım bu serideki en büyük hayal kırıklığı sadece Luke’la sınırlı kalır.
Yaş aldıkça romantik komedi tadındaki kitaplardan uzaklaşmıştım. Fakat bu ara bu kitapları okuduğum dönemdeki nostaljik hisleri yeniden hissetmek istedim. Bu yüzden Wildfire bana çok iyi geldi.
Oldukça akıcı bir kitap, romantik komedi sevenlere önerilir :)
*Yetişkin okurlar içindir.
; 7/10
aşırı yoğun geçen kasım da resmen savaş vererek kitap okumaya çalışıyorum... ama kitap o kadar güzel ki, keşke cidden vaktimin olduğu bir zamana denk gelseydi de tadını çıkarta çıkarta okuyabilseydim.
bir kere sanırım ilk defa bu kadar günışığı bir erkek karakter okuyup ona vuruldum resmen. beni bilen bilir ben dağ ayısı, kütük ve mırlayan belalı tiplerin hastasıyım. tam bir kırmızı bayrak detektörüyüm. ama russ var ya... adam tam bir golden retriever erkek arkadaşın tanımı! sessiz, sevimli, düşünceli, nazik böyle lokum gibi biri ve ben böyle birine vuruldum arkadaşlar. ya benim yumuşak dönemime geldi ya da bu karakter gerçekten yüksek puanlık bir karakter kararını veremiyorum.
konuya gelecek olursak rory ve russ bir partide tek gecelik bir ilişki yaşıyorlar. bizim lokum çocuktan beklenmeyecek bir şey değil mi? bende onu yatakta okurken çok olmuştum lokum lokumluktan çıkmıştı... neyse, rory hep böyle ilişkiler yaşayan biri olduğu için ortada bir sorun olmayacağını sanırken bir anda kendini russ'a ilgi duyarken buluyor. onun davranışları, odası, hareketleri falan rory'i çekiyor ve o da gece yanında kalmak istiyor ama şöyle bir sorun ortaya çıkıyor ki russ kendini bir anda banyoya kilitliyor. rory de uzun süre bekleyip russ gelmeyince onun gitmesini istediğini düşünüp gidiyor.
sonra bu olayların böyle olmadığını okuyoruz tabii kitapta. ama ben biraz tahmin etmiştim o an okurken de daha çok cidden russ rory'i istemiyormuş gibi yazılmıştı o bölüm, yazar bizi gerçekten iyi kandırdı.
sonra bir anda kader bu ikili yazın aynı işte denk getiriyor. bir yaz kampında çocuklara bakma işi ve işin en önemli birinci kuralı da şöyle ki çalışanlar arasında asla romantik bir ilişki olamaz. romantik anlamda herhangi bir temasta bulunamazlar.
rory'de aklı kalan russ için üzücü bir