Roman, 2. Dünya Savaşı’nın gölgesinde Amerika’da geçiyor. aynı zamanda Anlatıcı olan Stingo, yazarlık hayalleri kuran genç bir Güneyli. Brooklyn’de bir pansiyona taşınır ve burada Polonyalı göçmen Sophie ile Yahudi asıllı sevgilisi Nathan’la tanışır. Sophie: Auschwitz toplama kampından sağ çıkmış, geçmişinde derin travmalar taşıyan, kırılgan ve suçluluk duygusuyla boğuşan bir kadın. Nathan: Karizmatik, zeki ama aynı zamanda paranoyak ve şiddet eğilimli biridir. İlaç bağımlılığı ve ruhsal sorunları var. Stingo: Üçüncü göz olarak hem Sophie ile Nathan’ın tutkulu ve yıkıcı ilişkisine şahit olur hem de Sophie’nin geçmişini öğrenir. Sophie, Stingo’ya Auschwitz’de yaşadıklarını hem parça parça anlatır. kitabın en ağır noktası, romana başlığını veren “seçim” sahnesidir: Nazi subayı Sophie’ye yönelttiği bir soru hayatını tümden etkiler. suçlululuk peşini ömrü boyunca bırakmaz. Roman, Sophie’nin bu geçmişiyle yaşarken, Nathan’ın çelişkili ve yıkıcı sevgisi arasında sıkışıp kalışını; Stingo’nun da bu trajik üçgende bir tür olgunlaşma yaşamasını okuyoruz.
Roman 736 sayfa fakat bu kadar uzun olmasını gereksiz buldum. özellikle Stingo’nun kişisel monologları ve arka plan anlatıları ağır geldi. 300-350 sayfa gayet ideal olarak yazılabilirmiş. bir de eleştireceğim diğer nokta çok fazla cinsel içerik var. o yüzden birine lütfen al oku diyemem rahatsız olabilirler. Sophie’nin Nathan’a saçma bir derecede bağlılığına sinirlendim. bu kada gurursuz bu kadar aptal olabilir mi bir insan?
neyse demem o ki ben birebir öneri yapmak istemem +18 oldugunu bilerek okuyabilirsiniz.
Sophie'nin Seçimi 
William Styron
#okudumbitti
8,5/10
Öncelikle kitabın ağır cinsellik barındırdığını belirterek başlamak istiyorum özellikle ilk 300 sayfa kadar anlatıcı karakterin fantazi dünyasından midenizin bulanmaması işten değil. Oraya kadar direnip devam edince her şey rayına girmeye başlıyor
Kitaba ismini veren Sophie karakteri, çocukluktan itibaren başına gelenleri okumak bir kadın olarak çok zorladı empati kurmadan edemedim
Kitap akıcıydı okurken hiç zorlamadı ama konusu için her okurun yorumu farklı olur sanırım beraber okumaya başladığım arkadaşlarımdan yarım bırakan da oldu benden daha çok seven de.
Puan kırma nedenim gereksiz uzatılmış olması ve yetişkin içerikte aşırı aşırıya kaçmış olması.
Kitabı ne tavsiyemdir diyebilirim ne de kesinlikle okumayın diyebilirim.
(Cinsellik, tecavüz, aşırı şiddet gibi konulara hassasiyetiniz varsa bakmadan uzaklaşın)
Eğer ki ben bugün aktivist ruhlu hak,hukuk,adalet diye haykıran bir bireysem bu kesinlikle Sophie'nin seçiminden kaynaklanıyor. Henüz 4 yaşında iken film sahnesindeki "seçim" sahnesinde verdiğim tepkileri hatırlıyorum hakkaniyet ve vicdan kavramları üzerinden inanılmaz bir eser.
Karanlık Gözükünce
ŞÖHRET, BAŞARI, ÖDÜLLER MUTLU OLMAYA YETER Mİ? BUNLAR SİZİ DEPRESYONA KARŞI KORUYABİLİR Mİ?
William Styron Dünya çapında yankı uyandırmış daha sonra sinemaya da uyarlanan (çok sevdiğim Merly Streep'in muhteşem oyunculuğuyla) Sophie'nin Seçimi kitabının da yazarı aynı zamanda. İşte tam da bu dönemde Sophie'nin Seçimi'nin yazarı başarının doruğundadır. Bir ödül almak için gittiği Paris'te ruhundaki kara delikle yüzleşir ve depresyonun karanlığına boğulur. Depresyon, çöküntü ile yüzleşirken aynı zamanda bu kara deliğin içinde daha önce kaybolmuş Albert Camus, Romain Gary, Primo Levi gibi yazarların da izlerini sürer. Camus, Styron'un kitaplarından birini okumuş ve çok beğenmiştir. Styron'un ve Camus'un ortak arkadaşı olan Romain Gary bir akşam yemeği davetinde ikisini tanıştıracağını söyler ve Styron buna çok heyecanlanır. Üstelik ünlü bir yazar olan Camus kitabını okumuş ve beğenmiştir. Maalesef ki bu tanışma gerçekleşemez. 1960 yılında Camus bir trafik kazasında ölür.
2006 yılında 81 yaşındayken zatürreden ölen Styron, kendi ruhunun karanlık tarafına ayna tuttuğu güncesinde (Karanlık Gözükünce), sadece ruhsal çöküntünün doğasını anlamak için değil, depresyon, çöküntü gibi hastalıklara da edebi bir bakış açısıyla tanıklık ediyoruz.
Tomris Uyar'ın güzel çevirisiyle...
"Fiziksel olarak yalnız değildim. Ama içim yalnızlıktan sızlıyordu."
"Çöküntü sürüp gidecekse intihar gerçekten bu derdin tek devasıdır."
Kitapla kalın...
Sırf hayatta kalmış olmak bile vicdan azabı.Edebiyat
Suçluluk. Kahrolası suçluluk. Kezzap gibi aşındırıcı suçluluk. İnsan suçluluk denen zehri tifo gibi ömür boyu taşıyabiliyor.
Suçluluk ve utanç, insan psikolojisinin derin köklerine işleyen iki güçlü duygudur. Her ikisi de bireyin kendi davranışlarına yönelik içsel bir değerlendirme sürecinden doğar, bireyin belirli bir davranışı veya eylemi nedeniyle duyduğu pişmanlıktır. Kişinin eylemleri veya eylemsizliği sonucunda zarar verdiğine inandığı birine karşı hissettiği sorumluluk duygusudur da..
Birey, kendi değer sistemine veya toplumsal normlara aykırı bir davranış sergilediğini hissettiğinde suçluluk duygusu ortaya çıkar. Bu duygu kronikleştiğinde, bireyin benlik algısına zarar vererek yetersizlik ve değersizlik hislerini tetikleyebilir.
Istırap tüm hışmıyla ruhun en derinliklerine damgasını vurduğunda tiksinti , kendinden nefret ve mantıken ancak suç işleyenlerde görülebilecek bir suçluluk duygusu doğurur ki aslen ortada kabahat yoktur.
Utanç ise bireyin tüm varoluşunu hedef alır ve daha derin bir düzeyde işler. Utanç, bireyin davranışlarının ötesinde, kimliğiyle ilgili bir kusurluluk hissi uyandırır. Bireyi yalnızlık, izolasyon ve kendine yabancılaşma duygularına sürükleyebilir. Bu iki yakıcı ve kavurucu duyguya hapsolmuş bireyin ruhunun dayanıklılığı ve kırılganlığı dibe vurur, hem zihinsel hem de duygusal sağlığı üzerinde ciddi etkiler yaratabilir..
bireyin özgüvenini ve özsaygısını zayıflatabilir. Sürekli suçluluk hissi, bireyin kendi değerini sorgulamasına neden olur, kendini affetmesini imkânsız hale getirebilir.
Utanç ise bireyin kendisini tamamen reddetmesine yol açabilir. bireyin kimliğiyle, varoluşuyla ilgili derin bir eksiklik veya değersizlik hissetmesine neden olabilir.
Suçluluk ve utanç, insanı davranışlarını tetiklediği kadar varoluşunu
Artık umutsuzluğun davulları her gün kafamı dövüyordu.İnsan ve Duygular
Çöküntünün rüzgârı karışık yönlerden eser,
ışığı da solgundur.
꧁●꧂
Bazen ruh dünyanızı karanlık bulutlar kaplar; kendinizi çaresiz, önünü görmez ve çıkmazda hissedersiniz. Duygu ve düşünceleriniz artık sizi terk etmiştir tek hissettiğiniz karanlık bir boşluktur. Bu karanlığın boşluğunda dibe vurduğunuzda ise tek istediğiniz kendinizi ölümün kollarına bırakmaktır.
Bu kitap yoğun bir depresif ruh hâli ve melankolik duyguların satırlara dökülmüş hâlidir.
✎
〱
Çünkü en korktuğum
başıma geliyor,
ve yıldığım şey
üzerime geliyor.
Kaygısız değilim
ve sükûnda değilim,
ve rahat değilim;
ancak sıkıntı geliyor.