İnsan ebeveynini hayalinde defalarca defneder. Onların bir gün öleceği korkusu, en erken korkularımızdan biri olmalı. Çocukken gece yarısı kalkıp annemin nefes alıp almadığını kontrol ederdim, diyor bir arkadaşım. Bir çocuğun, tek başına kaldığında, onlarsız yaşayamayacağı kişiler için duyduğu doğal endişe. Onlar için midir, yoksa çocuğun daha çok kendisi için duyduğu bir korku mudur bu? O anda böyle bir ayrımın olup olmadığından bile emin değilim. Korku tek ve aynıdır.
babasının ağladığını görünce o da onunla birlikte ağlamaya başlardı. ne babasının ne de kendisinin niye ağladığını bilmezdi ama. babasının üzüntüsü hemen ona da bulaşırdı. biri esnediği zaman diğerinin de esnemesi gibi.