Ama tek başına düşünceler ruhu doyurmaz, ne kadar çok düşersen düşüncelerin içine, ruhun o kadar yorulur, yorgun düştükçeyse daha fazla gömülürsün düşüncelerin içine. Bu bir çeşit döngü halini alır ve seni asıl hayat yolundan uzaklaştırır.
Zannetme bu dünya seninle döner.
Sen yoksan saatler durur zannetme.
Zannetme gidersen yıldızlar söner,
Gelmezsen denizler kurur zannetme.
Bir gün yorulursun yol bile olsan.
Denize kadarsın sel bile olsan.
Olmaz ya, dikensiz gül bile olsan,
Güller hep tomurcuk kalır zannetme.
Sabanın toprakta bıraktığı izlere benzer kâğıt üzerinde satırlar. Yaşamın her şeyi kapsaması gibi, yaşamak da hayatı olduğu gibi kucaklar. Doğumları ve ölümleri, mutsuzlukları ve umutlarıyla...