Bir evlilik mutlu da olabilir mutsuz da, fakat bir başarı değildir.
Kızları evlenmeye can atmaya koşulluyoruz ama oğlan çocuklarına aynısını yapmıyoruz, dolayısıyla başlangıçtan itibaren korkunç bir dengesizlik yaratıyoruz. Kızları sürekli evlilik düşünen kadınlara dönüştürüyoruz. Oğlanlar ise evlilik düşünmeyen erkeklere dönüşüyorlar ve kadınlar bu erkeklerle evleniyor. İlişki otomatikmen eşitlikten uzaklaşıyor çünkü iki taraftan biri için daha önemli bir kurum haline geliyor.
Evliliklerin çoğunda kadının daha fazla fedakarlık yapmasına, eşit olmayan bir takası sürdürmek için kendine yabancılaşmasına şaşmamalı. Bu eşitsizliğin sonuçlarından biri, iki kadının herkesin önünde bir erkek için kavga etmesi ve erkeğin sessiz kalması. Sefil ve tanıdık bir durum.