"Evet, kaçmalydim, kaçmalıydım," diye yumruklarını kafasında sıkıyordu. Ve simdi
yalniz ondan degil, kendinden de kaçmak lazamdi; çünkü
ondan kaçmakla kendini ateşten kurtaramayacagin görüyordu, nereye gitse, ne yapsa bunun mümkün olmadigini,
onu unutmak için birçok günler, geceler böyle uykusuz,
hummal, kararsiz yasamak zorunda oldugunu, hele bundan sonra ondan uzak, bin acı ,bin azap icinde köpekler gibi sürüneceğini düşünerek, "Cezadir, ah, cezadir," demek istiyor, fakat onünde hayat, kurtulusu ancak ölümle
mümkün olan bir iskence gibi görünüyordu.