Hayatta hepimiz hep daha fazla zaman kazanmaya çalışırız ama zaman paha biçilmezdir. Gücümüzün yettiğini değil, bize verileni alırız. Zaman, hepimizin bir noktada içine düştüğü bir tuzaktır ama hiçbirimiz ne kadar derine düştüğümüzü bilmeyiz. Bizi bu tuzağa düşüren de en büyük korkularımızdır, ne zaman onlardan korkmayı bırakmaya cüret etsek yeniden sahneye çıkarlar.
Etrafımıza ördüğümüz duygusal duvarlar başkalarını dışarıda tutmak kadar gerçek bizi içeride tutmak içindir de. Ben intikam tuğlalarını birer birer dizerek kendiminkini sapasağlam yapıyorum. Hepimiz, dünyanın geri kalanına gösterdiğimiz halimizin arkasına saklanırız.
İçimde birbirinden tamamen farklı iki kişi yaşıyor.
Birisi nasıl olur da talihsiz bir adamın soğukta tuttuğu kartlarla, arkadaşının eşine perişan kalbinin hep onu seveceğini sessizce söylemesini izleyecek kadar yorgun olabilirdi.?
Anları insanlardan daha çok seviyordum. Anlar sizi hayal kırıklığına uğratmıyordu ama bazen o anları yaşadığınız ve yaşarken size hayal dahi edemeyeceğiniz kötülükleri dokunan insanlar oluyordu. İnsanlar hakkında sadece bir kaç şey biliyordum ve aralarında pek iyi düşünce yoktu. Bana kalırsa hepimiz çıkarcı pisliklerin tekiydik ve bazılarımız eğlenmeyi seviyordu
