‘’On bin yıllık kültür ve uygarlık bir anda, dalgalardaki köpükler gibi uçup gitti.’’, ‘’Herkes yalnız kendi canını düşünüyordu artık.’’ Adeta mahşerin bir ön gösterimi gibi ama sonsuza kadar tekrar
Sevgili Dostoyevski,
Kitaplarını okurken çokça düşündürdüğün ve çıkışı olmayan çelişkiler çukuruna attığın (yeraltına mı demeliydim?) bir okuyucun yazıyor şu an sana. Okuduğum eserlerinde sürekli
Hiçlikte yaşıyoruz.
İnsanoğlu hala neden yaşadığını bilmemektedir.Hep bir level atlamak daha iyi bir yere gelmek için kendilerinden fedakarlık etmekteler.Bazı kimseler de önlerine konulan kağıtlara