Aydem Hatice
@withsimurg
Hiç oralı olmadım
Bir gün gelecek, insanların altın kırmızısı gözleri ve şaşırtıcı sesleri olacak; o gün insanların elleri yeniden sevme yeteneğini kazanacak ve insanlığın şiiri yeniden yazılmış olacak..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir gün gelecek, kadınların altın kırmızısı gözleri, altın kırmızısı saçları olacak ve kadınlıklarının şiiri yeniden yazılacak...
Durumundan hoşnut olan yönetilenler, yalnızca bizleriz. O denli zengin bir yanılgı içerisindeyiz yaşıyoruz ki, kimse ötekine ya da egemenliğe karşı sesini yükseltmiyor. Dış dünyada öteki insanların bizi felce uğratmaları bu yüzden; çünkü onlar birtakım haklar alıyorlar, çünkü onlardan bir takım haklar alınıyor veya esirgeniyor ve çünkü o insanlar, hakları olmaksızın, birbirlerinden sürekli bir şeyler istemekteler.
İnsanın manevi varlıklarına el konulması diye bir şey olabiliyor mu acaba? Varsa böyle bir el koyma, o zaman manevi varlıklarını yitiren kişinin, düşünme eyleminin en uç noktadaki güçlükleriyle karşılaşma hakkından söz edilebilir mi? O durumda hala değer mi bu güçlüklere katlanmaya?
Daha çok gül, daha az oku, daha çok uyu, daha az düşün
Seni ihtiyarlatan, yaptığın şey