işte ölüm anahtarını sokup kilidi çevirmeye başladığında, karanlığıyla ışığı örtüp boğamayacak, çünkü ışık çoktan oradan ayrılmış, uzamda dağılıp gitmiş olacak; elbette bir yerlerde yeniden toplanıp ışıldayacak, ama... ama kim bilir nerede?
insanın yaradılışından beri ettiği bütün sözleri dinle, konuşanı ne sanırsın: düpedüz tanrı'dır bu! ilk doğduğu günden itibaren insanların bütün yaptıklarına bir bak, mide bulantısından isyan edersin: düpedüz sürüdür bu!
insan binlerce yıldır kendisiyle boş yere savaşmış ve ruhunu hâlâ acıdan kurtaramamış; insanın bu esir ruhunun takatsizliği artık dehşet verici, korkunç boyutlara varmış, ama nihai yargıç hâlâ herkesi geleceğim diyerek oyalıyor... oysa hiçbir zaman gelmeyecek, bak benden söylemesi: şu yaşamda hep bir başınayız ey insan evladı!