“Ama gerçekten yardımına ihtiyacım var.”
Yine dile getirilmemiş sözleri duyar gibi oldum: Bana ‘neden’ diye sor; üstüme gel.
Yine yapmak istemedim. Yapacak enerjim yoktu.
Rhys usulca devam etti: “O kadının sarayında elli yıl boyunca mahkum hayatı yaşadım. İşkence gördüm, dövüldüm, ırzıma geçildi… ta ki kendime kim olduğumu, neyi korumam gerektiğini söyleyene kadar. Bir çıkış yolu aramaktan vazgeçene kadar. Lütfen, aynı şeyi tekrar başıma gelmemesi için yardım et. Prythian’ın başına gelmemesi için.”
Söylediği şeyler içini, böyle dökmesi… kalbimin uzak köşesini acıtıp kanattı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Göğüs kafesimin içinde, esneyen, açık bir yara vardı. Bir ruh kan kaybından ölebilir miydi? Belki de çoktan ölmüşü.
Belki de geberip gitmek en hayırlısıydı.
Geniş bir el yüzümü kavradı - canımı yakmayacak kadar nazik ama ona bakmamı sağlayacak kadar sert. “Sakın böyle düşünme,” diye fısıldadı Rhysand. Gözlerinden ateş fışkırıyordu.
“Kahrolası bir saniye bile.”
“Halkımı ve ailemi seviyorum. Onları korumak için gerekirse canavara dönüşmeyeceğimi sanma.”
“Yani senin avcın ve hırsızınım, öyle mi?”
Ellerini aşağıya kaydırıp dizlerimin arkasını kavradı ve yaramaz bir edayla gülümsedi: Sen, Feyre, benim kurtuluşumsun.”