Hangimiz hangimizi kurtaracaktı, birbirimizi kurtarabilecek miydik yoksa birlikte yok olup gidecek miydik acılarımızın içinde? Belki de bizi birbirimize çeken şey onun yaşadığı benim ise yaşayacağım acılardı. Hani herkesin bir koruyucu meleği olur ya, sanki bize melek kalmamıştı da birbirimizi vermişlerdi...
"Her şey güzel olacak İzmir." diye mırıldandı. Dolan gözlerimle ona baktım.
"Söz mü?" Gözlerini yoldan ayırıp bana döndü, gözlerimin içine birkaç saniye baktıktan sonra başını salladı.
"Söz. Ege sözü."
O an Ege'nin gerçek bir insan mı olduğunu yoksa kafamda ürettiğim bir hayal ürünüm mü olduğunu sorguladım. Sonra başka bir şeye karar verdim. Ege bir hediyeydi. O bana gönderilmiş bir hediyeydi.