ceylin
@wtciea
i’m a museum of everything i’ve ever read . . . ♡
8 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
tek kelimeyle harikaydı!!! matt haig’in kalemi o kadar güzeldi ki üç gün aralıksız okuyarak bitirdim. her kitabı kapattığımda daha fazlasını okumak istedim sürekli bir merak söz konusuydu çok beğendim.
adamın kendine yabancılaşması, hâl böyle oldukça insanların rutin olarak yaptığı bazı şeyleri sorgulaması hoştu. insanlar hakkında söylenen şeyler için de o kadar hak verdim ki bazen gerçekten de geçmişi ve geleceği düşünmekten şimdiyi unutuyoruz ve daha nicesi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap için ne çok iyi diyebilirim ne de çok kötü. Çok ortalama çerezlik bir kitaptı. Anılar karışık ve zamanı belirsiz olduğu için biraz anlaması ve bağlantı kurması zor olsa da anılarını böyle yaşatması hoşuma gitti.
Anlayamadığım kısım erkek kardeş neden intihar etti sadece depresyonda olduğunu ve kardeşiyle ilişkisini yüzeysel bir şekilde tek taraftan anlatıyor o yüzden bağlantı kuramadım fazla.
Dediğim gibi çerezlik okunabilir kısa bir kitap ama beni çok da içine çekmedi daha güzel olabileceğini düşünüyorum ya da okurkenki ruh halimle kitabın dünyasına mı giremedim emin değilim beni fazla çekmedi konusu güzel olmasına rağmen.
kenna’ya üzüldüm ama legder’ın ona davranış şekli içimize biraz da olsa su serpti.
yazarın kitabı bitiriş şekli beni tatmin etti ve sondaki oğluna scotty adını vermesi, şu anki hayatından memnun oluşu vs. gayet güzel bitti bence.
bir sürü kaos olmasına rağmen hem scotty’nin ailesi hem ledger hem de kenna için ben scotty’i içlerinde güzel yaşattıklarını düşünüyorum. gereksiz duyar kasması veya olay uzatması olmadı. gayet güzel yerinde olaylar oldu bence.
kitap çağdaş siyaset ve her türlü yaygın ideolojiyle ilgili değerli bir noktaya değiniyor: demokrasi ve adalet, iktidarda kimin olduğuna bağlı olarak değişmemeli. tek bir gerçek olmalı ve caydırıcı bir etki yaratmalı. hiçbir türlü ayrımcılık yapılmamalı ve hiçbir ırk üstün görülmemeli.
(incelemede yanlış bir ifade varsa özür diliyorum, öznel bir düşünce belirtmek istedim.)
kitaba ilk başladığımda kitaba fazla adapte olamadım. sonradan antoine'ın düşüncelerini ve anny ile olan ilişkisini merak etmeye başladım böylece kitap benim için biraz daha okunabilir hale geldi.
antoine ve otodidakt arasındaki konuşma bana hümanizmi düşündürdü. bana kalırsa hümanizm sadece insanları sevmek değil, insanların eylemlerini sevmektir. genelde bu fiziksel bir sevgi olmaktan ziyade ruhsal bir sevgidir çünkü eylemler sonucu içlerinde uyanan duygudan zevk alırlar. (doğru olmayabilir, sadece hümanizm hakkındaki genel düşüncem böyle ve hümanizm hakkında çok şey bilmiyorum.)
son 50 sayfaya geldiğimde kitap varoluş hakkında yeniden düşünmeme neden oldu. ve kitaptan hoşuma giden bir alıntı eklemek istiyorum: bu adamla ilgili bilgi edinmek isterdim. ne gibi dertleri olduğunu, evli mi yoksa bekar mı olduğunu öğrenmek isterdim. hümanizm yüzünden değil, tam tersine. bu melodiyi yazdığı için. onu tanıma isteği duyuyorum. belki de ölmüştür zaten. istediğim sadece onunla ilgili birkaç şey öğrenmek ve ara sıra, bu plak çaldığında onu düşünmek.
hepimiz bize ilham veren insanları, müzikleri, şairleri, kitapları, felsefi düşünceleri daha yakından tanımak istiyoruz. bu şeyleri sevdiğimiz ve tanımak istediğimiz için değil. içimizde böyle bir arzu olduğu için de değil. onları tanımak istiyoruz çünkü neden böyle düşündüklerini, neden bunu yazdıklarını veya bu müziği yazarken veya oluştururken ne düşündüklerini içten içe merak ediyoruz.
belki de bir noktada, onlarla aynı şeyi yaparken (mesela müziklerini dinlerken) onlar gibi düşünmek istiyoruz ve onları anlamak.
