Dedektif ile okur arasında adil bir düello sunan ve Honkaku türünü Japonya'da yeniden canlandıran kitap: Tokyo Zodiac Murders. Honkaku dediğimiz türü kısaca özetlemek gerekirse; dedektif ile neredeyse aynı şeyleri okuyup görüyoruz. Doğaüstü olaylara yer verilmiyor, tüm bilgiler okura eksiksiz sunuluyor, kurgu genelde harita ve görsellerle destekleniyor.
Gelelim kitaba... Bu kitapta olayı çözen iki kişi var: Anlatıcımız ve dedektifimiz. Burada fazla isim verip kafanızı karıştırmak istemem, keza kitap bunu fazlasıyla yapıyor. Direkt Burç Cinayetleri diyeceğim yani zodiac işte burç. Burç Cinayetleri, Japonya’nın 40 senedir çözülememiş en büyük, en korkunç gizemlerinden ve cinayet silsilelerinden biri. Üzerine kitaplar, teoriler yazılmış yani polis kayıtlarının bile halka açıldığı bir olaydan bahsediyoruz. Şimdi spoiler vermeden kitabın başını anlatacağım; zaten burası kitabın çok küçük bir kısmı, kitabı okumak isteyenler için verilen konu gibi yani.
Kitabın başında bizi Heikichi Umezawa adında bir adamın vasiyetnamesi karşılıyor. Yazdığı şeyler özetle şöyle: Kendisinin şeytani bir güç tarafından ele geçirildiğini söylüyor ve 6 kadının vücut parçalarından mükemmel Azoth'u yaratmak istediğini belirtiyor. Falcılığa, astrolojiye ve kadınlara aşırı ilgili olduğunu yazmış. Aynı evde yaşadığı tam 9 kadın var: 2 öz kızı, 3 üvey kızı, ikinci eşi, yengesi ve 2 yeğeni. Anneler ve en büyük üvey kız haricinde kalan 6 kız, Azoth için kurban seçilen kızlar. Yalnız bu öyle basit bir plan değil; hadi şunu öldür, kes tarzı bir şeyden bahsetmiyoruz.
Yazdığına göre astrolojide vücudun her bölümünün onu yöneten, koruyan ve güçlendiren kendi gezegeni varmış. Her kızın burcu farklı. 6 kızın burcuna göre baş, göğüs, karın, kalçalar, uyluklar ve bacaklar kesilmeliymiş.Yalnız bu kadarla da
Wtf
Neyle başlasam bilemiyorum... Öncelikle höst ulan! Ehem... evet, neyse...
Seri katil ve FBI ajanı aşkı dediler geldik ama bence inanılmaz ergence ve ZAVADANAK önümüze fırlatılmış bir çiftle karşılaştık. Logan denilen sözde FBI ajanı etrafına karşı sıfır görüş ve farkındalıkta. Lana isimli sözde seri katil sıfatı taşıyan hatun ise geçmişindeki kötüleri avlıyor.
Bu ikilinin arasında romantik bir şey olmasa ve etik çatışma olsa inanın daha harika olurdu. Çünkü o romantik çekim resmen insanın suratına vurulan ıslak mop gibi bir etki yaratıyor. Ben anlamadım abi, ne alaka birden birbirlerinin "sözde profillerini" çıkarmaları. Birinin direkt suratına bakınca ne kadar yakınlık aradığını ama bunu uzun süredir tatmadığını uzattığı 20 dolardan anlayabiliyor musunuz? Lan mal mısınız?
Gelelim Lana'nın çok zeki bir seri katil oluşuna... Hasbinallah... Sevgili kızçeler, siz hiç ayağınıza haddinden fazla büyük bir ayakkabı giyip onunla yürümeyi denediniz mi? Diyelim ayaklarınız 36-37 numara, bu Lana hanımefendi 46 numara ayakkabı giyiyormuş. Ayakkabılarında oluşan boşluğu doldursa bile ağırlığın eşit dağılması için ve o ağırlığı bacaklarının hareketiyle kontrol etmesi gerektiğinde sizce nasıl bir hareket akışı olur? Rica ediyorum bir deneyin. Sonra "Vay canına Lana çok zeki," yorumunu yapın. Ve sakın sırtına koyduğu ağırlıktan bahsetmeyin çünkü dağılan ağırlıkla sırta alınan ağırlık aynı şey değil.
Her şey fazla tesadüfi bir şekilde meydana geliyor ve nedense Lana bir nedenle işi kotarıyor. O KADAR KAMERALAR FALAN VARKEN VESSELAM. Arkadaşının sisteme sızması da ilginç, o kadar kuvvetine laf edilmeyen bir beyefendi ki arkasında siber ayak izi falan da bırakmıyor. FBI siber konuda ya benimle aynı seviyede ya da bu Jake denen herif ilah seviyesinde siber bilgiye sahip.
Normal bir
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Lan abla napiyonuz??
sanirim bu seriye yazdigim ilk inceleme bu. 4. kitabi bitirdim evet ama seride cok fazla sey oluyor.
spoi icerir, seriyi okumak isteyen bu incelemeyi okumasin (gayet guzel btw sadece biraz bol smut var)
oncelikle wtf diyerek baslamak istiyorum. o kadar soft giderken bir anda yaz prensini öldüremezsiniz tamam mi? sonra bir anda onu dirildip BENIM DUYGULARIMLA VE AKIL SAGLIGIMLA BU KADAR KOLAY OYNAYAMAZSINIZ!!! kahroldum aq rosalinanin o anki acisini, caresizligini, umutsuzlugunu her seyini hissettim. 1 puani o yuzden kirdim beni kotu hissettiremezsiniz
Geç Gelen Aşk / Meghan Quinn
Özet;
Breaker Cane ve en yakın arkadaşı Lia, üniversitede bir oyun topluluğu sayesinde tanışıyor. Ortak ilgi alanları ve uyumları sayesinde bu tanışma zamanla on yılı aşan bir dostluğa dönüşüyor.
Aralarındaki en net sınır ise romantik ya da fiziksel hiçbir yakınlık
olmaması. Çünkü bu ikisi için "kırmızı çizgi."
Oysa Breaker, Lia'yı ilk gördüğü andan beri ondan hoşlanıyor. Ama Lia'nın sadece arkadaşlık istemesi ve bunu net bir şekilde belli etmesi,
Breaker'ın duygularını içinde tutmasına neden oluyor. Doğru zamanı beklerken yıllar geçiyor.
Ta ki Lia evlenme kararı aldığını söyleyene kadar...
Onu tamamen kaybetme fikri, Breaker'ı sarsıyor. Bunu belli etmemeye çalışsa da Lia'nın evlilikten vazgeçmesiyle birlikte aralarında yeni bir kapı aralanıyor.
• Yorum;
Cane Kardeşler serisi benim okuma hevesimi başlatan serilerden biri, o yüzden bende ayrı bir yeri var. Bu kitap da serinin son kitabıydı. Seri 3 kitaptan oluşuyor ve her kitap bir kardeşi anlatıyor.
Benim sıralamam 1-3-2 olurdu. İlk kitap çok iyiydi, ikinci kitap beklentimi biraz daha düşük karşıladı ama yine de keyifliydi. Üçüncü kitap ise tekrar ilk kitabın enerjisine yaklaşmıştı.
Genel olarak seride; yakın arkadaşlıktan aşka dönüşen hikaye, bol komedi ve tatlı bir romantizm var. Tam "rahat okunur, keyif verir" serilerden biri.
Bu kitap da beklentimi fazlasıyla karşıladı. Hem güldüm hem de çok keyif aldım. Breaker için ise... WTF gerçekten (e serinin en sessiz görünen karakteri böyle çıkıyor demek şok ediciydi.
Bence bu seri kesinlikle şans verilmeyi hak ediyor.
Evet, gene bi watty kitabı. Dehşet potansiyeli olan bir konu, yüzeysel karakterler ve iç sıkan diyaloglar. Karakterlerin gerçeklikten çok uzak olduğunu düşünüyorum. Yazar sanırım sineklerin tanrısından esinlenmiş(?).
Gerçek hayatta bu kadar yüzeysel olan hiçbir insan göremezsiniz, üstelik çok da gıcıklar.
Felaket kopuyor metroda mahsur kalıyorlar, bi tane Allah’ın kulubda yav biz buradan nasıçıkıcaz demiyo. Kimsenin hiçbir Çabası yok ve Oğuz ismindeki esas oğlan dışındaki herkes çok katlanılmaz. Ana karakter bisküvisini kimse ile paylaşmıyor?wtf? Olm iki lokma az yedin diye ölmezsin bu ne bencilliktir? Ve herkes yemekleri o kadar çarçur yiyo ki… Ve milletbölmeye başlıyor okey. Hepsin çok saçma. Yazar başta kolaylık olsun diye sanırım en hikayenin içinde olmayan karakterleri öldürmüş. Ana karakterin Oğuz sevdası bitirdi beni. Lan ölecen? Ananı babanı görecen mi belli değil hala yok kıvırcığım yok yiğidim yok ay şu hareketi ne kadar seksi. Nefret ettim bu kadar kötü bi kriz yönetimi olamaz ya.
Mesela Şüeda karakteri için öldü dendi. Sadece öldü mü? Nasıl öldü? Cesur da zehirli tavuk yemiş olm manyak mısınız adam anlamaz mı onun zehirli olduğunu?
Üstelik cesetlerle birlikte yaşıyorlar. Sen bi bardan sütü bile bi gün dolaba koymasan bok gibi kokar. Cesetlerin korkusundan durulmaması hatta enfeksiyonlar hastalıklar falan çıkması gerekiyordu.
Sadece kitabın giriş kısmını beğendim o da dilinden dolayı. Ama bahsettiği hiçbir kavramın üstüne durulmamış ve ne yazık ki kitabın büyük kısmı aşk vb entrikalarla dolmuş bu acıları karakterlerin nasıl yaşadığını görememişiz bile.
Dehşet yavandı ve Oğuzla Beste arasındaki diyalogları okurken yanlışlıkla ağaç olmuş olabilirim. Üstelik oldukça çekingen oldum.
Evet tüm karakterler yavandı ama Esra karakterinin o şekilde yazılması hiç
Mükememel bir kitaptı. 1. kitaba göre duygu, alan, kişi ve cinayet olarak çok kapsamlıydı. Yeni yeni kişiler, mekanlarda geçiyordu ve kadın karakterimizi her bu durum karşısında tepkilerini; yaşadıklarını okumak çok büyük bir zevkti.
Hikaye çok sarmal ilerleyip bölümler olay olay bölündüğünden hiç sıkmadan kafa karışıklığı yaratmadan okudum. Kitaptaki katili yine tahmin edemedim, edeceğim noktada da işler öyle bir hal aldı ki wtf oldum. Bir anda yerde gezen zararsız karıncanın bir anda hulka dönüşmesi gibiydi.
En güzel yanı kadın karakterimiz olan Audrey Rose'un duygularına, thomasla ilişkilerine yaptıkları hatalardan çözümlere kadar bu kitapta işlenmiş olması. 1. kitaba göre daha da duygusal ve kararlı bir kitaptı. Ne istediğini, kendi duygularının ne olduğunu okumak bir noktada çok rahatlattı.Hani kitapta sinirleneceğim bir olay olsa bile benim sinirlenmeme gerek kalmadı çünkü Rose o kadar ince, ve olması gerektiği gibi karşılık verdi ki ben sadece öyle ohh oldum. Ve sonunda hani hem şoka girip hem sevindim hem üzüldüm.
Bu kitabı daha çok sevme nedenimin bir diğeriyse cinayet örgüsü içinde size çok fazla kültür, kural, mimari sunuyor olması. Sadece bir olayı değil onunla bağlantılı her şeyi yavaş yavaş işliyor. Hatta bazı yerlerinde beynim basmadı çok karmaşık olaylarda var çok ara açılmadan okunması gerekiyor bence. Durup durup neyin ne olduğunu araştırmak zorunda kaldığım anlar oldu.
Bununla beraber kitabın en sonunda yazarın bu kullandığı her tarihi şeyi de açıklaması sadece bir kurgu amaçlı değil öğretici amacı olduğunuda belli ediyor ki bu detaylar kitabın başındaki harita gibi çok ilgi çekici. Bu kitap sayesinde Rumenceye ilgim oluştu mesela.
Hımm başka ne diyebilirim bilmiyorum polisiyenin ağır bastığı anda duygular, duyguların ağır bastığı anda polisiyeler
