Ekselansları Zey
@xeny
131 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
“Artık kimse dinlemiyor. Duvarlarla konuşamıyorum çünkü bana bağırıyorlar. Karımla konuşamıyorum, duvarları dinliyor. Söylemem gereken şeyleri birilerinin duymasını istiyorum sadece. Ve yeterince uzun konuşursam belki anlamlı gelirler. Ve bana okuduklarımı anlamayı öğretmeni istiyorum.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Kitapların Hindistan cevizi veya yabancı bir diyardan gelen bir baharat gibi koktuğunu biliyor musun? Küçükken onları koklamaya bayılırdım. Tanrım, bir zamanlar öyle çok güzel kitap vardı ki… Biz onları bırakmadan önce.”
Montag kitabı ellerinde tutuyordu ve aklına aptalca bir fikir geldi: Yeterince hızlı okursan, hepsini okursan belki kumun bir kısmı elekte kalır. Ama okuyunca sözcükler aradan döküldü ve Montag şöyle düşündü: Birkaç saat sonra karşımda Beatty olacak ve bunu ona teslim edeceğim, bu yüzden hiçbir cümle benden kaçmamalı, her satırı ezberlemeliyim. Kendime bunu yaptırmak için irade gücümü kullanıyorum.
Uyuşmuş hâldeyim, diye düşündü. Yüzümdeki uyuşukluk ne zaman başladı? Vücudumdaki? Karanlıkta o hap şişesini, gömülü mayın misali tekmelediğim gece.
Uyuşukluk geçecek, diye düşündü. Zaman alacak ama başaracağım veya Faber benim yerime yapacak. Bir yerlerde birileri bana eski yüzümü, eski ellerimi eskiden oldukları hâliyle geri verecek. Gülümsemem bile, eski bitkin gülümsemem bile gitti. Onsuz kaybolmuş hâldeydim.
Faber elini paltosunun sol cebine bastırarak bu sözleri usulca söylemişti ve Montag elini uzatırsa adamın paltosundan bir şiir kitabı çıkarabileceğini biliyordu. Ama elini uzatmamıştı. Elleri dizlerinde, uyuşmuş ve işe yaramaz hâlde kalmıştı. “Ben bir şeylerden bahsetmem, efendim,” demişti Faber. “Ben bir şeylerin anlamından bahsederim. Burada oturuyorum ve canlı olduğumu biliyorum.”