GAMZE ORDU
@xgamzzex
24 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bence bir şeyleri istemek evrenden çok insanın kendi bilincinde bitiyor. Bir insanın bir şeyi yapmaktaki amacı isteyip istememesi veya evrene mesaj gönderip göndermemesi değil. Zihnin sürekli ona maruz kalmasıdır. Sürekli olumsuzu söyleyen düşünen bir insan kırılgan, olumsuzlukları çeken hatta bazende olumluyu bile olumsuza çeviren, çeviremezse de olumlu olayların olumsuz yerlerini bulmaya odaklanan bir yapıya sahip oluyor. Ebevynleri tarafından olumsuz ve negatif söylemlere büyütülen, veya eksik hissettiği için eksik kısımları negatif düşüncelerle tamamlayan insanların olumlu düşünmeye zorlaması gerekiyor. Bazen bunalsa bile, olumlu düşünmeye zorlasa bile çevredeki etkenler onu buna rağmen aşağı çekmeye çalışmasından dolayı zihin olumlu bir yapıya gitmeye çalışırken olumsuz tarafla olumlu taraf arasında zihin karmaşasını yaşayabilir. Bu kaos halinde dinlenilip tekrar olumlu telkinlere devam etmek gerek. Olumlu telkinleri alışılmışlık haline getirene kadar bu insanı zorlar. Ama insanın normali olumlu düşünceler olduktan sonra bu insan için çok kolay bir hale gelir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarın kendini ve etrafındaki diğer yazarlarıda filozoflarıda eleştirdiği, kendisininde kendi fikirleriyle bir güzel çeliştiğini tek tek anlattığı eseri. Beni en çok etkileyen kısım vergi memuruna misafir olduğu adadaki huzuru anlatma biçimiydi. O anı gözlerimle görmesem kokusunu hissetmesem dokunmasam bile ruhumla o yerin verdiği huzuru hissettim. Öyle güzel anlatmıştı. Diğer kısımlar zaten kaostu. Yazarın kendi içindeki savaşıydı. Yorucuydu. Hem düşündürdü hemde biraz bunalttı.
Çerezlik bir kitap. Başkarakterin yemelyana olan gereksiz empati ve merhameti başımı ağrıttı. Başkaraktere bazen salak bazen yine salak dedim. Okurken yemelyan'ın benden birşey olmaz diye kendini ezikleyerek acındırarak ağlamaları ve birşey olmak içinde çabalayamayışının tembelliğinden ve kolay yolla birine yamanmaya çalışmasından kaynaklı başkarakteri manipüle etmesi olarak algıladım. Başkarakterin yemelyan'ın alkolik olmasından kaynaklı her fırsatta ona acıması, onun manipülasyonlarına düşmesi, kendini suçlaması felan baya sinir bozucuydu. Yemelyanında sürekli benden birşey olmaz diye ağlanıp sızlanıp birşey olmak için hiç çabalamayışıda ayrı bir sinir bozucuydu.
Yani bu kitaba nasıl bir inceleme yazarsam yazayım eksik kalacak. Raskolnikov'un çaresizliği sefaleti sonradan duyduğu suçluluk duygusunu kemiklerime kadar hissetim. Okurken kederlendim. Diğer karakterlerinde bencilliği, sonra romandaki herkesin kendini kurtarma derdinde olması. Kimsenin kimseye merhametinin olmaması. Tam olarak gerçek hayatta varolan tip insanları anlatıyor. Romandaki karakterlerin kişilik özellikleri tanıdık çünkü şu anki ekonomik şartlarda ve güvende hissetmeyen, zor şartlarda yaşayan, bugünki türkiyede varolmaya çalışmanın verdiği güvesizlikle kim kimi koparırsa türünden insanlar gibiler malesef. İnsanı ağır duygulara sokan bir kitap.
Huzurlu bir yaşamın ilkeleri veya Ikigai
Zihni ve duyguları kontrol etmek, hayatı daha yaşanılır kılmak için zihin açan bir kitap. Çok fazla sınırları aşmadan sizi size hayattaki amacınız, hayatı nasıl yaşamak istediğiniz, nasıl biri olmak istediğiniz hakkında sağlıklı şekilde sorgulatan kitap.