rabia
@xoexoehe
öğrenci
lisans
27 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Ateşin ışığında Akhilleus'un gözleri parlaktı, titreşen gölgelerle çehresi keskin çizgilere bürünüyordu. Bu yüzü karanlıkta da, kılık değiştirmişken de tanırdım dedim kendi kendime. Deliliğin pençesindeyken bile tanırdım.
Akhilleus gerçekten kastettiği şeyi söylüyor, karşısındaki aynı şeyi yapmazsa da şaşırıyordu. Bazıları bunu budalalıkla karıştırabilir. Oysa her zaman yürekten gelen şeyleri söylemek de bir tür deha değil midir?
Ah insan öyle fani ki, yaşadığından gerçekten emin olduğu bu dünyada bile, varlığının tek bir gerçek iz bıraktığı bu dünyada bile, sevdiklerinin ruhunda ve hatıralarında o da sönüp kaybolacak, hem de çok çabuk
Kendimizden yoksunsak, elbette her şeyden yoksun kalıyoruz.
Mutluysak, nedeni hayalet gölgeler değil mi?