Kül, kara bırakıldığı zaman, toprağa varıncaya dek, usul usul yoluna devam eder. Çıtırtılar çıkararak aşağıya iner. Yaman bir şeydir kül. O kadar yanmış, değil mi? Yandığın zaman başka, o zaman güçlüsün demektir. Yanmak da marifet.
“Efendim”…
Yıllar önce Peyami Safa’nın bir kitabında okuduğum, gündelik hayatta sıklıkla kullandığımız, ama hayatın hengamesi içerisinde hak ettiği değeri ver[e]mediğimiz sıradan bir cümle okumuştum.