“Bu ülkede çocuk sahibi olmak, anne olmak…”.
Boğazımda bir yumru.
“…korkuyla yaşamak demek. Korkuyu miras bırakmak, devretmek demek.”
Hayatım boyunca başka yöne baktım ben. Büyükanne’nin savaşı, bu onun savaşı dedim. Yaşlı adamınki ona ait. Anne’nin savaşı sadece ona ait. Her birimiz sadece kendi savaşımızı anlıyorduk, başka kimseninkini değil. Onların savaşlarını asla anlayamayacaktım. Anlamam da gerekmiyordu. Ben evden ayrıldıktan, kemikler evden çıktıktan sonra artık benim olmayacaklardı. Ben bu konforlu mesafeden yıkamıştım kemikleri.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Duygular,birdenbire kabarıp taşan bir dalga gibi yükselir, önüne ne çıkarsa sürükleyip yerle bir ederdi.
Üçle beş değil x ve y ile çözüme gidilebilirdi ancak. Ve x ya da y değilseniz, kimse yanınıza bile uğramazdı.
“Unutma. İçine doğduğun savaşı. İçinde yaşamak zorunda kalacağın savaşı.”