“Yerine kimse gelmeyecekti." Görkem, sandalyesinde geriye doğru yaslandı e gözlerimizi buluşturdu. "Ya sen ya hiç.Başka bir seçenek olmadı en başından beri."
"Mete vardı." Buruk bir gülümseme esir aldı dudaklarımı. "O da fazla
merak etmezdi. Ne zaman nerede olacağımı bilirdi ya da kafam estiğinde ne yaptığımı."
"Hayalim falan yok," dedi çocuk yine o sıkıntılı ifadesiyle. "Sen şimdi ben
dinliyorsun ya.... " Duraksadı, aniden siz ifadesinden sene geçtiği için rahatsız
olmuştu. “Diğerleri beni dinlemiyor. Ben de susuyorum hep. Zaten dinleseler de anlamayacaklar ki. Benim arkadaşım bile yok, biliyor musun? Çok zekiyim diye dışlanıyorum."