İncelememi hemen yapamayacağım ama buraya yazmadan edemedim bu kadar güzel olamaz yaaaa
Önce sindirmem lazım bu efsaneyi resmen soluk soluğa tırnak yemeli falan okudum.
3 saat sonra...
Tam anlamıyla sindirmiş sayılmam boşluk hissi hâlâ duruyor ama yazmalıyım.
Yırtıcı Kuşlar Zamanı bitti… ama bende bitmedi.
Daha önce Sultanı Öldürmek kitabında tanımıştım Başkomiser Nevzat’ı. Orada daha sert gelmişti bana. Mesafeliydi sanki. Ama bu kitapta… ilk defa gerçekten hissettim onu. Kırıldığını, yorulduğunu, yalnız kaldığını.
Ve içimden sürekli şu geçti:
“Bunu hak etmedi…”
Olayın kim olduğu, nasıl olduğu bir yerden sonra ikinci planda kaldı bende. Çünkü mesele suçtan çok insan oldu.
En çok da şeye sinirlendim… insanların paraya bu kadar düşkün olmasına. Kutsal sayılması gereken şeyleri bile satabilmelerine. Buna sadece kızmadım, baya baya öfkelendim. Çünkü bazı şeyler vardır, ne olursa olsun korunur diye düşünürdüm… demek ki herkes için öyle değilmiş. Ve bunların burdaki kurgudan ibaret olmadığını gerçekte de yaşanıyor olması da öfkemi arttırıyor.
Bir de katilin bazı sözleri… Hem çok merhametli gibi hem de çok acımasız olması...
İnsan hak vermek istemiyor ama vicdana dokunan kısmında da düşünmeden edemiyor. “Ya gerçekten?” diyorsun. İşte o an çok rahatsız edici. Çünkü doğruyla yanlışı ayırıyorsun ama yine de içini kurcalıyor.
Kitap bittiğinde öyle “vay be ne olaydı” demedim.
İçimde sadece bir boşluk kaldı.
Çünkü en çok da şu ağır geldi:
İnsan en çok güvendiği yerden kırılıyor.
Yalnız bırakılmak...
Suçlu hissettirilmek...
Kendinden şüphe ettirilmesi...
Polisiye seven sevmeyen herkes bence tanışsın Başkomiserimle kalbimi bıraktım...
Yazarın tüm kitaplarını okumak üzere acil kitap almam lazım ;-)
//KİTAP TAVSİYEM
'MENRY'
KÖK ATALAR
//ALINTILAR
#Unutmak, hatırlamanın başka bir biçimidir.Hatırlamak ise, kimi zaman gerçeği bilmekten daha ağırdır...
#Dünya, ilk kez gerçek bir uzay gemisini, gerçek bir canlıyı gizlice taşıyor. Ve bu hikaye asla aynı kalmayacak...
#Gökyüzü karanlık bir perde gibi şehri örtmüştü. Lambaların ritmik vuruşları camda yankılanıyor, uzaklarda bir yerlerde titrek sokak lambasının ışığı yağmurla kırılarak titreşiyordu...
#Gözlerinde daima yorgunluğun ve çok fazla bir şey bilmenin izleri vardı...
#Bazen, birşeyin adı yoksa yaşadığı bile varsayılmaz...
#Siz mesafe sanırsınız, biz yol kıvırırız...
#Gerçeği yalnızca devlet bilirse ulus hayatta kalır. Ama devlet, gerçeği kendi çıkarına göre eğip, büker...
#Zaman, çizgi değil halkadır. Sesler, geçmişten gelir bazen...
#İçinde taşıdığı yaşam gücü, Dünya'nın soğuk ve ağır havasında yavaş yavaş tükeniyordu...
#Her çözüm denemesi, görünmez bir duvarla çarpışıyordu...
#Artık sizin göreviniz sadece bilim değil, insanlık...
#İçinde, yanıtları bulmak için yola çıkan bir bilim insanının soğukkanlılığı vardı. Ve kaybettiklerinin yasını tutan bir insanın sessiz karanlığı...
#Çocukluğunda en çok dinlediği hikayeler, cephe gerisinde kazanılan sessiz zaferlerdi...
#Nereye gidersen git, geri döneceğin bir yer olmalı...
#Toprak, gittiğin yerde seni tanısın...
Belki de bazı kurallar, doğru sonuçlar için esnetilmelidir...
#Bazen bir milleti değil, insanlığı temsil ettiğini anlarsın. Ve bu, omzundaki her yükü ağırlaştırır...
#Gölgeler bazen ışığı değil, başka bir karanlığı izler...
#Dünya artık yaşanacak bir yer olmaktan çıkmıştı...
#Artık herşey yeniden başlıyordu...
Bazı acılar kelimelerle değil, sessizlikle anlaşılırdı...
#Biz yıldızlardan geldik. Sonra bizi toprağa indirdiler. Şimdi yeniden yıldızlara dönüyoruz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Feyre'nin hikayesinde son kitap1000Kitap
Kanatlar Ve Küller Sarayı
Fantastik
Tek karakter anlatımı
15 yaş üzeri
761 Sayfa
9 puan
Mutlu S.
Seri sıralaması;
1-Dikenler ve Güller Sarayı
2-Sis ve Öfke Sarayı
3-Kanatlar ve Küller Sarayı
3,5-Buz ve Yıldızışığı Sarayı
4-Gümüş Alevler Sarayı
Serinin üçüncü kitabı gerçekten çok güzeldi aksiyon dozu yerindeydi. Özellikle s*vaş kısmını merak ediyordum ve o kısımları yazar gayet güzel işlemiş. Karakter gelişimleri çok iyiydi.
Serinin Feyre ve Rhysand'a ait son kitabıydı.
60 sayfa işte görmek istediğim stratejik zekaya sahip Feyre budur.
88 sayfa vaaayyy Feyre neler oluyor böyle
108 Lucien'in verdiği karar yerindeydi.
148 sayfa Rhysand yaaaa seni çok bekledik
150 Rhysand'ın Feyre ile gurur duyması
170 sayfa Lucien'den alıntı;
"Hikayendeki kötü adam olduğumu fark etmemiştim."
"Çocuklar annelerinin hayatına kuşlar gibi gelir... Hani yolunu şaşırmış da sanki açık bir pencereden girmiş evin içerisine, öyle şaşkın, öyle çaresiz, öyle uçarı... Anneler ise çocuklarıyla birlikte, bir de kalp getirirler dünyaya. Çocuğu hayata salıverirken, o kuş gelir yüreğe iyice yerleşir. Çocukların her sevincinde, her kederinde, her düşüşünde, her gözyaşında, her ayrılıkta kanatlanır, kanatlanır uçamaz. İşte tam da o anlarda, annelerin eli gayriihtiyari kalplerinin üzerindedir. Sadece annelere has olan bu hareket, göğüs kafesinin kapısını sıkıca kapatmak içindir."
Eşimize, anne babamıza, akrabalarımıza, dostlarımıza, iş arkadaşlarımıza, eşimizin ailesine, konu komşuya da böyle miyiz? Hiç sanmam. Niye, çünkü o zaman bizden uzaklaşırlar, yalnız kalırız, işsiz kalırız, dostsuz kalırız. Peki çocuklar? Onlar çantada keklik mi? Bence hiç değil!
Eğer ortalıkta onun ulaşabileceği yerlerde peçete bırakmazsan, bu işi kollarıyla yapacaktır ve sen bu kez de o caaaanım kıyafetlerin kollarında parıl parıl parlayan sümük lekelerini çıkartmak için uğraşacaksın!
Ve kendini teselli et. Eğer burnundan çıkarttığı madeni sana uzatıyorsa veya silmek için mendil arıyorsa, çok şanslısın demektir. Bir sonraki aşama sümük yiyen çocuklardır ki bu da çok sık karşılaşılan bir durumdur. Tamam tamam, kapattım konuyu, kusma. :-)
Zaten annelik biraz da deliliktir. Yoksa bir çocuk kaka yaptı diye sevinip sifonun dalgalarıyla dönüp giden kakalara el sallamamızı başka neyle izah edeceğiz?"
Bırak zamanla yarışmayı.
Sen koşunca çocuklar daha hızlı büyümüyor.
Sabret, derin nefesler al yavrunun saçlarından.
Şurada büyüyüp gitmelerine ne kaldı...
Bezli çocuğun bez değişimini yapmak, en azından çayının bitmesini bekleyebilir. Ve çantada iki bez, bir ıslak mendil taşımak, gittiğin yere lazımlık
Zülfü Livaneliyi Serenad ile tanıdım, ama okuduğum son kitabı bu olacak. Kitabı okurken maalesef tarihle ilgili-araştıran biriyseniz saçma dedikodular üzerine sanki tarihi gerçeklik anlatılmış gibi yazıldığını görünce çıldırmamanız elde değil.
Kitapta hiçbir padişah adından bahsetmiyor ama verilen detaylardan hapsedilen padişahın Deli İbrahim, 7 yaşında tahta geçenin 4. Mehmet(avcı), Deli İbrahim’in görkemli babasının ise 4. Murat olduğunu anlıyoruz. Gelelim kitaptaki saçma sapan tarihsel gerçeklikten uzak, hiçbir tarihi kanıt veya belgeye dayanmayan tamamiyle batının uydurması veya dedikodular üzerine bahsedilen şeylerden oluşan kısımlara.
Öncelikle yazının devamında önce şunu söylemek istiyorum! Tarih, belgeyle konuşur; belge yoksa iddia da yoktur. Zülfü Livaneli her ne kadar bu kitabın bir tarihi roman olmadığını, anlattıkları karakterleri ve sarayı dekor olarak kullandığını, herhangi bir dönemin de bunları yansıtılabileceğini ve Osmanlıyla alakası olmadığını söylese de maalesef ben bunu tarihi gerçekliği zerre yansıtmayan bir komedi olarak görüyorum. Kitapta 4. Murattan bahsederken, kendisine çirkin bir yakıştırmada bulunarak annesi Kösem Sultanın iktidar hırsından ötürü, 4.Muratın kendisine genç bir haseki sultanı rakip olarak getirmesinden korktuğu için kadınlara olan ilgisini kaybetsin diye oğlancılıkla yaftaladığını görüyoruz. Tabiki yazarımız bunun çok tepki çekeceğini bildiğinden “romanında hiçbir sultanın adını vermiyor :)” ama anlaşılıyor maalesef. Osmanlıda oğlancılık vardır veya yoktur bunları tartışacak değilim ama kalkıp koskoca 4. Murat Hakkında bu denli güçlü bir iddaya sanki yaşanmış gibi “sözde dekorunuzda” yer veriyorsanız, her ne kadar ben Osmanlıyı veya sarayı dekor olarak kullanıyorum bu bir tarihi roman değildir deseniz de bu tarihi olguya
Merhabalarrr
Bugün emare serisinin ikinci kitabı olan pusula ile geldim. Yazarın kalemi akıcı ve güzel ilerliyor kitap.
Bu kitapta taşlar biraz daha yerine oturuyor.
Ne neden ne için yapılmış az çok anlıyoruz ama aslı arslan kalemi ile tanışmadıysanız ilk bu kitap tercihiniz olmasın. Derim biraz ağır dram kitabı daha çok. Herşeyi öğreniyoruz aslında ucundan tutuyoruz diyebilirim. Okuyanlar beni anladı.
Tamam artık anladım diyorum olmuyor, busefer çözdüm diyorum yok yine başa dönüyorum bişeyler oluyor ama işte neler neler oluyor. Kadkkdkdkdkdkdk
Diğer kitapta Korel Minel ile oynuyor kafa buluyor sanıyordum. Ama yok öyle değilmiş şuan bu kitapta Minel'den şüphe duymaya başladım. Minel garip bir karakter sanırım ben ona ısınamadım.
Aslında okadar güzel sahneler varki bazen için kıpır kıpır oluyordu. Yakınlaşacaklar sanıyordum. Ama olmuyordu olmayurdur.
Sonu fena bitti ama ben 3. Kitaba koşuyorum lütfen bu kitap aydınlanmam olsun yaaaa.
