Yağmur Ateşoğlu
@yagmuratesoglu
11 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Ulaşamayacağı bir yere koşuyor. Dursun diye bağlayamam ya, koşsun. İyice yorulsun. Düşüp dizlerini kanatsın, sonra kalkıp daha büyük bir hırsla koşsun. Nefes nefese kalsın hep, yol kenarında soluklanayım demesin.
Hem belki bütün bunlar sanrıydı, insan yalnızca çektiği acıyla büyümek için vardı aslında...
Hiçbir şeye benzemeyen ya da bir türlü benzetemediğim yüzlerce şey yaşadım. İçimdeki kör boşluğu doldurmak için didindim anne. Onu asla dolduramayacağımı kabullenene kadar uğraştım. Ulur gibi ağladım geceleri. Bir fırsat bekledim, bir ışık. İçimde oyukla yaşamanın sandığım kadar kötü bir şey olmadığını öğrendim sonra.
- Ne var ne yok?
- Hiiç, dedim. Hep aynı.
- Doğru. Hep aynı.
Her şey hep aynıydı ve böyle düşünen iki insan olarak yan yana susuyorduk. O gün ve sonraki günlerde ne o soru sordu ne ben sordum. Bir şeyler kafamızı meşgul etmiyor değildi, kafamızı meşgul eden şeylere cevap aramıyorduk. Bu bizi gamsız yapar mıydı?
Reklam