yağmur
@yagmurgunees
kitaplarıma âşığım ve sanırım, kulağa hoş gelen tek platonik aşk bu.
Şu anda okuduğu kitap
Okuduktan sonra hayatınızdaki birkaç pencereyi değiştiren, yenileyen, bazen de o pencereye tahtalarla büyük çiviler çaktıran kitaplar vardır. Kitaba adeta senden önce ve senden sonra gözüyle bakarsınız. Bir olaya yahut insana tepkilerinizi, bakış açınızı siz fark etmeden kitap yönetir, güzel yanı da budur. Tanrı Daima Tebdil-i Kıyafet Gezer kitabı işte tam bu bahsettiğim kitaplardan. Sizi, size sormadan değiştiriyor.
Kitabın eleştirel boyutunda sıklıkla ‘’Kişisel gelişim görünümlü roman, roman görünümlü kişisel gelişim kitabı’’ ifadesini gördüm ve itiraf etmeliyim daha önce bu yönlü bir kitap okumamıştım. Kitabın trajik ya da fazla klişe başladığını düşünebilirsiniz ilk başlarda. Arka kapağında da ifade edildiği gibi bir intihar girişimi ile başlar. Ölümü ayrıntıları ile düşünüp intihara sürüklenen bir adam, kaybedecek bir şeyi kalmadığını düşünerek biraz da başına geleceklerden habersiz, hayatını bir başkasının ellerine teslim eder ve tek kural: ‘’Hayır demek yok!’’ Pekâlâ… Yine spoiler vermeye doğru ilerliyorum buradan dönmem lazım. Bizatihi bende bıraktığı etkiyi açıklayayım siz ona göre okuyup okumama adına kararlar alın.
Öncelikle bu kitaba tesadüfi bir şekilde tramvayda rast geldim ve yine araştırıp kitabı aldım. Yukarıda bahsettiğim gibi kitap için ‘’Kişisel gelişim görünümlü roman, roman görünümlü kişisel gelişim kitabı’’ eleştirisini çok gördüm. İtiraf etmeliyim ki şimdi olduğu gibi o sıralar da böyle bir şeye ihtiyacım vardı ve kitaba tutunmak istedim. Büyük bir heyecan ile de okumaya başladım. İş yerinde dahi her fırsatta birkaç sayfa okumaya çalışıyordum. Sonra iş arkadaşlarımın da dikkatini çekti ve kitabı onlar da aldı. Bir yandan acaba ne olacak derken öte yandan bittiğine üzünülen kitaplardan biriydi. Kitap okudukça öyle bir hal aldı ki net
Burak Aşkın isimli okura yanıt verildi
yağmur
okumanı istediğim kitaplar arasındaydı. iyi bir okuyucusun zaten, en kısa zamanda elinde olur burak :)
Reklam
Dikkat ! Spoiler
Kitabın anlatıcısı, asıl mesleği bankacılık olan sıradan biri. Adaya gelişi, sevdiği kadınla içinde bulundukları bazı durumlardan kaçma isteğiyle başlıyor. Kendisini bir yazar olarak görmeyip olanları kitapta bahsi geçen ‘yazar’ adlı karakter için kaleme alma ihtiyacı duyan anlatıcı, bu yeri ’ son ada, son sığınak, son insani köşe’ olarak nitelendiriyor. Anlatıcının tabiriyle bu son ada; 40 evden oluşuyor. Toplumsal yaşamın statü çizgisiyle bölünmediği, bireylerin ben değil de biz düşüncesiyle hareket ettiği, herkesin elinden geldiği kadarını yaptığı, kazancın ortak olduğu bir ütopya burası. İnsanlar doğaya müdahale etmeden, sınırlarının martılarla iş birliği içinde çizerek, barışçıl bir politikanın eseri olan hayatlarına uzun vadeli bir düşünceyle devam ederken adaya eskiden başkan olan siyasi bir liderin gelmesiyle düzen bozuluyor. Doğanın atar damarı olan ağaçların oradaki insanlara sunduğu güzellikler, martılarla paylaşılan koylar, sözde ‘başkan’ sıfatlı bu adamın ‘çevre düzenleme’ adı altındaki müdahalesi ile yavaş yavaş yok olmaya başlıyor. Akabinde çoğunluğun isteği diyerek yürüttüğü politikalar bireyleri bu ütopyadan distopyaya sürüklüyor. İlk müdahaleler insanlara hissettirilmeden, çoğunluğun arzusu doğrultusunda başlasa da zamanla kurulan meclis, çoğunluk oyları, başkanın kurulu dünya düzeni ideolojisi, adanın asıl sahibi diye nitelendirilen martılara kadar her bireyi etkileyip bu huzur ortamını yakıp yok ediyor... Yıkımı anlayamayan insanlar sessiz sedasız olayları izlerken sevgili anlatıcı, eşi ve yazar adlı karakter olaylara baş kaldırıyor fakat ne kadar ve ne şekilde...
Zülfü Livaneli var olmayan, kurgusal bir açıyla ele alırken bu yaşananları, her satırda daha çok sinirlendiğimi ve –başkan karakteri için- ‘’birileri bu adama artık
Kasım isimli okura yanıt verildi
yağmur
hadi bakalım :)
Dikkat ! Spoiler
Kitabın anlatıcısı, asıl mesleği bankacılık olan sıradan biri. Adaya gelişi, sevdiği kadınla içinde bulundukları bazı durumlardan kaçma isteğiyle başlıyor. Kendisini bir yazar olarak görmeyip olanları kitapta bahsi geçen ‘yazar’ adlı karakter için kaleme alma ihtiyacı duyan anlatıcı, bu yeri ’ son ada, son sığınak, son insani köşe’ olarak nitelendiriyor. Anlatıcının tabiriyle bu son ada; 40 evden oluşuyor. Toplumsal yaşamın statü çizgisiyle bölünmediği, bireylerin ben değil de biz düşüncesiyle hareket ettiği, herkesin elinden geldiği kadarını yaptığı, kazancın ortak olduğu bir ütopya burası. İnsanlar doğaya müdahale etmeden, sınırlarının martılarla iş birliği içinde çizerek, barışçıl bir politikanın eseri olan hayatlarına uzun vadeli bir düşünceyle devam ederken adaya eskiden başkan olan siyasi bir liderin gelmesiyle düzen bozuluyor. Doğanın atar damarı olan ağaçların oradaki insanlara sunduğu güzellikler, martılarla paylaşılan koylar, sözde ‘başkan’ sıfatlı bu adamın ‘çevre düzenleme’ adı altındaki müdahalesi ile yavaş yavaş yok olmaya başlıyor. Akabinde çoğunluğun isteği diyerek yürüttüğü politikalar bireyleri bu ütopyadan distopyaya sürüklüyor. İlk müdahaleler insanlara hissettirilmeden, çoğunluğun arzusu doğrultusunda başlasa da zamanla kurulan meclis, çoğunluk oyları, başkanın kurulu dünya düzeni ideolojisi, adanın asıl sahibi diye nitelendirilen martılara kadar her bireyi etkileyip bu huzur ortamını yakıp yok ediyor... Yıkımı anlayamayan insanlar sessiz sedasız olayları izlerken sevgili anlatıcı, eşi ve yazar adlı karakter olaylara baş kaldırıyor fakat ne kadar ve ne şekilde...
Zülfü Livaneli var olmayan, kurgusal bir açıyla ele alırken bu yaşananları, her satırda daha çok sinirlendiğimi ve –başkan karakteri için- ‘’birileri bu adama artık
Kasım isimli okura yanıt verildi
yağmur
İnanın çok hoş buldum. kitap dolu bir yerde güzel vakit geçirmemek elde değil :)
Dikkat ! Spoiler
Kitabın anlatıcısı, asıl mesleği bankacılık olan sıradan biri. Adaya gelişi, sevdiği kadınla içinde bulundukları bazı durumlardan kaçma isteğiyle başlıyor. Kendisini bir yazar olarak görmeyip olanları kitapta bahsi geçen ‘yazar’ adlı karakter için kaleme alma ihtiyacı duyan anlatıcı, bu yeri ’ son ada, son sığınak, son insani köşe’ olarak nitelendiriyor. Anlatıcının tabiriyle bu son ada; 40 evden oluşuyor. Toplumsal yaşamın statü çizgisiyle bölünmediği, bireylerin ben değil de biz düşüncesiyle hareket ettiği, herkesin elinden geldiği kadarını yaptığı, kazancın ortak olduğu bir ütopya burası. İnsanlar doğaya müdahale etmeden, sınırlarının martılarla iş birliği içinde çizerek, barışçıl bir politikanın eseri olan hayatlarına uzun vadeli bir düşünceyle devam ederken adaya eskiden başkan olan siyasi bir liderin gelmesiyle düzen bozuluyor. Doğanın atar damarı olan ağaçların oradaki insanlara sunduğu güzellikler, martılarla paylaşılan koylar, sözde ‘başkan’ sıfatlı bu adamın ‘çevre düzenleme’ adı altındaki müdahalesi ile yavaş yavaş yok olmaya başlıyor. Akabinde çoğunluğun isteği diyerek yürüttüğü politikalar bireyleri bu ütopyadan distopyaya sürüklüyor. İlk müdahaleler insanlara hissettirilmeden, çoğunluğun arzusu doğrultusunda başlasa da zamanla kurulan meclis, çoğunluk oyları, başkanın kurulu dünya düzeni ideolojisi, adanın asıl sahibi diye nitelendirilen martılara kadar her bireyi etkileyip bu huzur ortamını yakıp yok ediyor... Yıkımı anlayamayan insanlar sessiz sedasız olayları izlerken sevgili anlatıcı, eşi ve yazar adlı karakter olaylara baş kaldırıyor fakat ne kadar ve ne şekilde...
Zülfü Livaneli var olmayan, kurgusal bir açıyla ele alırken bu yaşananları, her satırda daha çok sinirlendiğimi ve –başkan karakteri için- ‘’birileri bu adama artık
Kasım isimli okura yanıt verildi
yağmur
dikkat edeceğim, teşekkür ederim :)